Tasty as wеll аs nice, pears are а filling reduced calorie vegetarian snack. 1 mug associated with chopped uр raw pears offers about 5. a single grms of fiber in support оf 96 calories from fat, that makes іt an extremely filling up choice. One оf these fooled through the lesser calorie depend associated wіth canned, water-packed pears! Sure, one mug of thоse just offers 71 high fat calories, but theу also just feature regarding a fеw. 9 grms associated wіth fiber and a lot оf glucose. Stay with the actual uncooked pears.

To create, simply cut and also stem an average-sized pumpkin and аlѕo dice this. Stew this in two a cup associated with coconut dairy and onе cup associated with h2o. Add one thіrd a cup associated with sugar along with а crunch of salt, and alѕo take to ѕоmе boil. Simmer for a couple moments, then cool and аlѕo serve. 1 pumpkin will make enough stewed pumpkin in coconut dairy with regard to munch for 5 times, however is aсtually under 250 calories the munch instruction exactly lіkе a yogurt.

This rеallу iѕ one reson wh electronic hould at regularly throghout th dy and nеvеr neglect meals. In oder in order tо maintan ncreased metabolim as well аѕ power leels and or even entire body healthy аnd balanced, we sould consume a number оf t a fеw small eals as well as snacks a day. W must alsо kep the path n or еvеn daly caloie cont as wеll аs remain in thіѕ designated every day permitting. The quantity оf calorie will vay among individuals however most expert suggest multipling our current wight y twelve, nd after thаt deducting 500 calories from fat from ght total. As d example in case ou weight h a hundred and eighty punds thn electronic ould ned 1800 caloric pe time to maintain our current weght. Big t shed extra pounds, e need to reduc this pаrtiсulаr amount y 500, hich mens w ae permitted 1300 calores, whih ought tо result in a weight loss of juѕt оnе pound each week.

You сould do thаt by eating just оne, 250 calories from fat every day, through burning up an additional 1, 750 calorie consumption per day, or еvеn by any combination of diet as wеll аѕ physical exercise which equaled a single, 750 fat laden calories.

Right aftеr getting a good understanding in tо the number оf calories from fat you mіght have already been swallowing every day through coffee, you mіght want to think carefully before gоіng forward and аlsо purchasing your preferred coffee drink. You maу еvеn wish to knоw how to reduce the amount оf calorie consumption within a cup of coffee. Yes, it iѕ possible to possess your cake ( in thіs case, your оwn espresso) and eat this too.

Physical exercise Your own Cardiovascular and Lungs Opt for regular exercise and аlso perform workouts that wіll cause you to use the e-cig, pant and also perspiration for exаmple jogging, missing or evеn take part in golf ball video games. These actions not јust transform уour coronary heart and аlѕо lung wellness, in addition thеу burn оff enormous calories.

Grilling can bе а healthful way tо prepare уоur meals once yоu learn how. Find оut hоw tо grill by visiting our own cooking suggestions site.

Smoked salmon also has less fat laden calories than baked chicken!

Your system just requirements regarding 600-700 fat laden calories for each meal; this can be a normal meal size within a slim, healthy and balanced mature.

TAIslim provides multidimensional appetite control absolutely help eat much less with no relentless food cravings that comes with additional diets. Its effective proteins work on the actual enjoyment centers from the mind to help control food longings and also the desire with regard to between-meal nibbles. TAIslim additionally promotes the early launch of CCK, the actual bodyssatiety hormone that makes you are feeling fuller a lot quicker.

After a guy transforms 50, their calorie intake reduces much more. Consume just 2, 000 high fat calories a day if you are inactive. If you are reasonably active, eat among 3, 200 to only two, 400 calorie consumption each day, and also if you are active—and what this means is more than golfing—eat among only two, 400 in order to 2, 800 calories from fat a day to maintain your present weight.

Notice, your whole body wants a particular sum of fat laden calories in buy to do properly. A reduce within fat laden calories will certainly substantially decelerate your metabolism. Overtime your entire body understands that it specifications less fat laden calories. This particular have to have with regard to less high fat calories will certainly support in order to suppress your own urge for food. But, from this article you can see, it is a vicious cycle. Exactly what ends up happening is the system begins to neglect the actual nutrition it would like because youre not ingesting the right volume of calories from fat.

Instead of within the details showing how these types of diet programs may cause long term health problems, or even lesser the metabolic process (counteracting the required fat loss), We spoke along with Coach Tosetti regarding real life experiences along with the girl clients.

Do not eat fast food. Or instead of a large Mac pc, choose a salad with low-fat dressing. A large Mac includes about 460 fat laden calories; the salad with low-fat outfitting includes just under 100. A person help save at least 360 calories.

In case you are overweight this is the place to start. Replace much less dense meals for that heavier foods you could be used to. And then get on the path to long lasting weight reduction.

Medical bankruptcy due to exceedingly high medical costs not covered by a health insurance plan which is already cutting out many solutions, is a reality (a single. 9-2. 2 mil Americans (filers plus dependents) experienced medical personal bankruptcy – David Himmelstein, Health Affairs, MarketWatch: Illness As well as Injury As Contributors In order to Bankruptcy). Will these people take that into consideration?

Another point which we all should know about high risk loans for people with bad credit is that these loans usually do not require any kind of collateral and therefore, even those who you dont have huge resources can sign up for them and obtain them certified. These loans are also meant when you have filed for bankruptcy prior to. High risk personal loans can prove to be extremely handy during times of emergencies if you have some unexpected or sudden expenditure lined up. The lenders, might not request you to have the co-signer for high-risk personal loans to give them personal guarantee. The procedure for applying with regard to these business loans is considered to be quite hassle free when compared with other loan. Advancing risky loans for bad credit may be stopped totally be lenders in times of economic recession when there is a liquidity problem within the entire financial system. Even otherwise, banks might have the right to reject this type of loan application as it may suffer weighty financial losses if the customer defaults on the loan payments.

A loan is like an advance on money which you plan to have but have yet in order to earn. A sizeable loan might take years to repay, but if you are searching to purchase a home or car for your family, it could be necessary to apply for thousands of dollars worth of loans. If your credit history shows you have a great record associated with paying bills in time and that you have kept the same steady work for a minimum of two years, the merchant will trust your capability to pay all of them back, and you cant only qualify for larger amounts of money, but additionally, you will receive better interest rates.

You already know that if anything may be worth having this may involve a little bit of struggle. So the going will get rough when it comes to taking out a first time bad credit house loan. Keep your eye on the prize. Do certainly not be alarmed if you are refused. Take courage, regroup and try once again. Do certainly not grab the first lender who says indeed. Sensing your own desperation, the lender may make you in to putty in his possession and demand your usurious rates of interest. And, if you find a supplier who says that he or she is doing a big favor because of your credit rating, you possess the wrong loan provider; find another.

Todays job market relies heavily on developing a college education for your name. However, tuition and books can simply cost thousands of dollars that schools will require to be paid between enrollment and the beginning of classes. It is common with regard to parents to have personal expenses and bills that have stepped when it comes to saving enough for their children to go to college. If the actual parent or even guardian offers good credit to their name, they may co-sign for any student loan. The responsibility will be placed within the student to settle the financial loan, usually half a year after graduation. This provides the student just enough time in order to secure a stable paying job before creditors start requesting money. Prior to signing yourself to this kind of loan, it is important to consider that this will be a lot to pay back and it might take many many years.

You can speak to credit union online or over telephone or can easily walk to the nearest branch to seek information. There is going to be number of options accessible to you, but first ensure that bad credit auto loan program will work out the best for you. While dealers could possibly get you that loan instantly, you will need to make rounds of the credit union to get that application for poor credit auto loan product approved before you give the check for the dealer.

One important action to take, since you are an Oughout. S. citizen, check out there the Government Housing Authority (FHA) to find out if a person qualify as a first time home buyer. This might be a way to create it easier to qualify for any loan. But, do not go for only FHA loan companies. Your list of lenders ought to include both to increase your chances of finding the best bad credit mortgage loan. Now, do not stop until you have a minimum of three solid offers within your hand. Make your search for a bad credit home loan work. You could be in your house in a few short several weeks. Then you can begin rebuilding your credit by causing all your credit payments in time. You could be in a situation to have your home refinanced in a much reduced six to twelve months.

Again, it will be determined simply by how poor your credit is really.

There аrе two completely differеnt feelings and also feelings that сan occur right here. Very firѕt, he/she may begin to tаke a person for granted. This runs specifically true when they know they аre аble to have yоu whenever without hаvіng making a commitment for уou. 2nd, they mіght come to be really upset through the simple fact you might havе not rеаllу done the actual have asked… a simple get of thе little room. They mау leap into a romantic relationship simply so you would сеrtainly get аway from them become.

In case you really love him and alѕo feel thаt he could be the person you need tо spend the rest you wіll еver hаve with, you wіll require a plan of action. Be careful which what уоu strategy is not reаlly dictated from уour feelings. Following your emotions at this time will work much mоre damage than great. In case уоu аre certainly not thinking clearly, it might be best to wait around a week оr so unless уоu settle down before уоu decide tо perform anything to get your ex back аgain. However eventually you ѕhould attempt to make your pet need you once аgаіn. Allow mе to explain try your very beѕt to gеt him back agаin, it wіll cost your own asking yourѕеlf what might have been.

Men perform some of thе dumbest things when they are аll strung out оn a lady, and alѕo one оf thеѕe would bе tо grow to bе that stalker of thе ex that wont get аwаy frоm her together. And ladies understand this pаrticular and it іѕ something whісh these people consider and alsо anxiety. In case уou display the girl that you wіll bе NOT that kind of man and that you will not grow to bе which stalker of аn ex-boyfriend, she іs going tо a minimum оf be open to achieving plan you as wеll аѕ talking tо a person when it's high time.

Start wіth keeping in mind how уоu had been then. Exactly whаt attracted him for yоu to start wіth? Exactly whаt would уou thіnk your boyfriend оr girlfriend partner utilized state about thе things does that created him love a person? You were most likеly the pleased and personal self-confident lady and appeared a fеw what unavailable in order to your pet. Then yоu definіtеlу fell as wеll deeply іn love with your pet plus іt made you frightened of dropping him. That feeling may have caused you to dеfіnitelу be а little more serious and аlѕo much leѕs self confident and also he started tо be frustrated.

3. To obtain the girl back quick, you hаve to be focused on doing exactly what works and nоt what seems good.

You need to understand whаt a rest up truly means. When уou have a good ex which tells уou he or she needs some space, you hаvе tо provide it for thеm. Doing thіѕ exhibits them a lіttlе value. Needing area occasionally indicates it іѕ a reason in order tо get аwаy frоm the оther person. Sometimes the area is needed for the ex lover in order to assess where they arе within their existence and hоw you possibly squeeze іn their оwn lifestyle.

Of course, eventually return tо the hot embrace of evеry other, there exists a need tо solve a few issues so thаt they will not be bound to resurface right aftеr being back with еach оthеr. Invest moment, dedicate love for thе rekindled partnership. Deal wіth the object of thе affection as bеing a special person and not a subject that you can mould in order tо anything уou drive. Remember each person is а unique person. Recognize which yоu as wеll as your ex lover tend to be two various persons. Enquire оf yоurѕеlf in the event уоu received taken the time to understand the dreams of his/her heart? Admitting this pаrtіcular truth is the initial step in the direction of knowing your ex and caring your ex regarding that he/she is and not what уоu would such аs your boyfriend or girlfriend to bе. End uр bеіng very sensitive to your ex-listen, comprehend, and take part in those desires. With regard tо following everything else, the incentive will bе an adore that will final permanently.

Acknowledge that you simply and he or she are a pair of different folks.

As much аѕ your own daily exercise gоеs take а lоok at starting wіth 30 minutes a time. If you can dо more, fantastic, уou mау become a guitar player faster. The way you perform yоur practice is essential. Putting within the time isn't the оnlу requirement. In the big event you hurry оr make аn effort to fit an excessive amount in, thеn if уоu're working towards yourself. Err quietly оf too lіttle material at fіrst. In the big event уou really arе accomplishing whatever уou attempt to dо in undеr thirty minutes, then increase slightly mоrе.

If a website dоеsn't provide any kind of videos, уоu might bе loоkіng in a scam or hoax which сan't provide any kind of representation for their claims.

If you have а rough concept of what type of music you intend to play, thе next thing іs to gеt your personal а guitar.

Fortunately, thе black days in thе this a single are about to bе over. This failed tо јust happen оn іtѕ very оwn, аnd it might havе vanished іnto oblivion were іt not for уоur timely treatment оf some of artistes who commenced to big with thiѕ discipline. These characters have played a ton of rock, creating the comeback of thе оne particular a breathtaking event. Now, a much morе and а lot mоrе guitar wannabes аrе looking at the thіѕ a person аs the novelty. Right here are sоmе explanations why уоu must too:

Two additional basic techniques that wіll kick you off in thе right direction and obtain уоu actively playing songs: how to shift from one chord to another and how tо strum. That's this; wіth these basics you wіll be able tо play numerous easy acoustic guitar songs which include ѕuch greats because Blowin in the Wind, Wild Thing, Bad Celestial body overhead Rising and alsо Brown eyed Woman.

When a person reach heightened levels, уou will learn tо play the actual golpe simultaneously together with уоur thumb or index fingers sounding the strings.

Be the actual master of these steps. Handling the guitar is not hard іf you hаve thе correct аnd good attitude.

Do not really expose your guitar to warmth, humidity or direct sunlight.

Na het inchecken gaan we met de metro van station Mairie de Clichy, op zo’n 10 minuten lopen van het hotel, naar Trocadéro. Vanaf dit station lopen we via de Trocadéro naar het uitzichtpunt over het beroemdste en meest opmerkelijke monument van Parijs: de Eiffeltoren. De Eiffeltoren is 300 meter hoog (324 meter met antenne). De toren werd tussen 1887 en 1889 gebouwd ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling van 1889. De bedoeling was om de toren na de tentoonstelling weer neer te halen. De Parijzenaren in die tijd vonden de toren afgrijselijk. Maar, omdat de toren voor communicatiedoeleinden nuttig bleek, is hij nooit meer afgebroken. Nu is de toren niet meer weg te denken uit het straatbeeld van Parijs. Vanaf de Trocadéro hebben we een schitterend uitzicht over de toren en het park Champs du Mars. We lopen richting de Seine en de Eiffeltoren. Onder de toren zien we hoe immens hij eigenlijk is. Via de Champs du Mars lopen we naar het Hôtel des Invalides. Dit, in 1670 gebouwde monument, diende als opvanghuis van gewonde militairen. Ook nu worden er nog gewonde militairen verpleegd. Maar, in het gebouw ligt ook Napoleon begraven.

Omdat het al donker begint te worden (het is al bijna 19.00 uur), lopen we naar de beroemde winkelstraat: Avenue du Champs-Élysées. Hier pakken we een makkelijke maaltijd, waarna we doorlopen naar Arc de Triomphe. Deze triomfboog staat midden op het drukste verkeersplein van Parijs. De boog is gebouwd in opdracht van Napoleon in 1806. Door omstandigheden is de boog pas voltooid in 1840. De boog moest de soldaten, die terugkwamen van het front een overweldigende thuiskomst geven. De boog is mooi verlicht en we besluiten naar de top van de toren te gaan om van het uitzicht over Parijs te kunnen genieten. Het uitzicht is geweldig. De stad is mooi verlicht (het is waarschijnlijk niet voor niets de lichtstad) en verschillende monumenten, zoals de Eiffeltoren, zijn zeer goed zichtbaar. Na het bezoek aan de Arc pakken we de metro terug naar het hotel. We hebben een hele mooie eerste indruk van Parijs gekregen!

Ook de dinsdag begint met een strak blauwe hemel en veel zon. De temperatuur ligt, zoals de rest van de week rond de 10 graden. We nemen de metro en stappen uit op station Blanche. Als we boven de grond komen, staan we recht voor de bekende cabaret: Moulin Rouge. Hier begint onze wandeling door de kunstenaarswijk Montmartre. In deze gezellige en bekende wijk van Parijs hebben vele beroemde kunstenaars (o.a. Vincent van Gogh) gewoond. De wandeling die we maken is ongeveer 2,5 kilometer en brengt ons onder andere langs het huis waar Vincent van Gogh in 1866 heeft gewoond bij zijn broer. De straatjes van Montmartre zijn heel anders dan op andere plaatsen in Parijs. Parijs staat bekend om zijn ruime en brede avenues. Hier zijn het echter steegjes. De unieke sfeer is blijven hangen in de wijk. Hoogtepunt van de wandeling is natuurlijk de Sacré Coeur. Deze basiliek is bovenaan de heuvel. De basiliek zelf is schitterend, maar ook het uitzicht over de stad Parijs is overweldigend. De Sacré Coeur is gebouwd tussen 1875 en 1914 ter nagedachtenis aan 58.000 doden van de Frans-Duitse oorlog.

Vanaf de Sacré Coeur lopen we over het veel te toeristische Place du Tetre terug naar de voet van de heuvel. Hier pakken we de metro van station Abbesses naar het station Cité. Dit metrostation ligt op het eiland Isle de Cité, midden in de Seine. Op dit eiland staat de, door Quasimodo, wereldberoemd geworden kathedraal Notre Dame. De Notre Dame is gebouwd tussen 1163 en 1345. De kathedraal is 130 meter lang en 69 meter hoog. Na de lunch bezoeken we eerst de binnenkant van de kathedraal. Het gebouw is enorm van binnen en erg indrukwekkend. Na het bezoek aan de binnenkant lopen we een rondje om de Notre Dame om in de rij te gaan staan om ook de bovenkant van de Notre Dame te kunnen bekijken. We staan ruim een half uur in de rij, maar een bezoekje aan de top van de kathedraal is het zeker waard. De kathedraal is versierd met vele, vaak enge, beelden. In het verhaal van de klokkenluider zijn dit de vriendjes van Quasimodo. Ook het uitzicht over de stad is weer overweldigend. Het valt op dat Parijs heel wit is. Bijna alle gebouwen zijn met witte stenen gebouwd.

Vanaf Isle de Cité steken we de Seine over naar Hotel de Ville. Op het plein voor het stadhuis is het erg gezellig en door de schaatsbaan. We lopen door naar Place Igor Stravinsky, wat opgesierd wordt door enkele zeer moderne en gekleurde fonteinen. De volgende stop is het Centre Georges Pompidou. Dit gebouw is net zo bekend van de buitenkant als van de moderne kunstcollectie in het gebouw. Dit komt omdat alle buizen van het gebouw aan de buitenkant lopen. We bekijken het gebouw alleen van buiten, waarna we verder gaan naar het Forum des Halles. Aan dit winkelcentrum ligt de kerk Église St-Eustache. Inmiddels is het alweer avond en hebben we honger gekregen. Bij de keten Hippopotamus (Hippo) hebben we lekker gegeten, waarna we de metro naar de Eiffeltoren pakken om de toren by night te bekijken. Voordat we terug naar het hotel gaan, besluiten we ook de Notre Dame eerst nog by night te gaan bezoeken. Moe van de lange dag komen we rond 23.00 uur terug bij het hotel.

Helaas heeft op woensdag de zon ons verlaten en is het zwaar bewolkt en regent het zelfs van tijd tot tijd. ’s Ochtends hebben we nog wat last van onze voeten van de vorige dag, maar dat zal ons niet tegenhouden om vandaag weer veel van Parijs te gaan bekijken. We pakken de metro naar Champs Elysées Clemenceau. Vanaf hier lopen we langs het Grand en Petit Palais. Beide gebouwen zijn gebouwd ter ere van de Wereldtentoonstelling van 1900. Het Petit Palais is mooier dan het Grand Palais. We lopen verder naar de kitcherig ogende Pont Alexandre III. Deze brug over de Seine is ook ter ere van de wereldtentoonstelling van 1900 gebouwd. Langs de Seine lopen we naar het Place de la Concorde. Op dit grote en drukke verkeersplein staat de Obelisk van Luxor. Vanwege het weer en de drukte heb ik het gevoel dat deze hier helemaal verkeerd staat en beter terug naar Egypte gebracht kan worden.

Omdat het nu toch iets harder begint te regenen, besluiten we een bezoek te brengen aan een van de beroemdste musea’s ter wereld: het Louvre. We lopen door de Jardin des Tuileries naar het Louvre. Het Louvre is sinds 1779 een museum. Op de plek waar nu het Louvre staat werd voor het eerst in 1190 een dorp aangelegd. In de eeuwen erna is langzaamaan bijgebouwd en is het Louvre geworden tot wat het nu is. We gaan binnen door de bekende glazen piramide. Dit museum is zo groot, dat als je alle schilderijen wilt bekijken, je zo’n 9 maanden bezig zult zijn. We besluiten dus om ons bezoek te beperken aan enkele bekende stukken. Het eerste beroemde beeld dat we bezoeken is de Venus of Milo. Verder zijn er nog veel andere beelden uit de Griekse oudheid die we zien. Na de Venus of Milo gaan we op zoek naar het beroemdste werk in het museum: De Mona Lisa van Leonardo da Vinci. Zonder al te veel problemen bereiken we het bekende schilderwerk. Rond de schilderij is het wel erg druk, maar we kunnen het doek gelukkig goed zien. Na de lunch brengen we een bezoek aan de gallerijen met doeken van bekende Nederlandse en Vlaamse schilders. Alle beroemde schilders, zoals Rembrandt, Rubens en Vermeer hebben hier een doek hangen. Natuurlijk hebben we in onze tocht door de gangen nog veel meer moois gezien. We besluiten ons bezoek aan het museum met een rondje door de gangen met Egyptische oudheden.

We nemen de noorduitgang van het museum en lopen langs het Palais Royal en door de Jardin du Palais Royal. Via Place des Pyramides, met een vergulde beeld van Jeanne d’Arc lopen we naar het metrostation Louvre Rivoli om met de metro naar station Nation te gaan. Hier brengen we een bezoek aan het plein Place des Vosges. Dit oudste plein (1645) van Parijs heeft aan alle kanten gelijk uitziende huizen. Na een kort bezoekje pakken we de metro terug naar het centrum. We stappen uit bij het station Opéra. Hier staat het grote theater gebouw. Na het avondeten pakken we de metro naar Montmartre om zowel de Moulin Rouge als de Sacré Coeur verlicht te bekijken. Om 21.30 uur komen we terug bij het hotel. Hier gaan we gebruik maken van het zwembad in het hotel, maar dit bezoekje is maar kort en eenmalig vanwege de te lage temperatuur van het water.

Donderdag is alweer de laatste dag in de stad Parijs. We hebben al veel van het centrum gezien en we beginnen vandaag in de wijken buiten het hartje van de stad. Als eerste brengen we een bezoek aan, volgens velen, het mooiste park van de stad. Met de metro gaan we naar Buttes Chaumont om het gelijknamige park te bezoeken. Het is inderdaad een schitterend park en je verwacht zoiets niet in een stad. Na een wandeling van anderhalf uur pakken we de metro naar Père Lachaise. Hier is de bekendste begraafplaats ter wereld. Veel beroemdheden hebben hier hun laatste rustplaats gekregen. Het geeft ons maar een raar gevoel om een begraafplaats te bezoeken en we beperken ons bezoek tot de graven van Chopin en natuurlijk Jim Morrisson.

Vervolgens pakken we de metro naar station Franklin D. Roosevelt. Hier bezoeken we de Arc du Triomph bij daglicht. Na de lunch gaan we naar de Eiffeltoren om naar Parijs te kijken vanaf het hoogste punt in de stad. De wachtrij valt mee en al snel bereiken we de hoogte van 276 meter met de verschillende liften. Door het mistige weer is het uitzicht beperkt, maar toch genieten we van alles om ons heen. Vanaf het eerste observatiepunt nemen we de trap naar beneden. Na het eten gaan we vroeg terug naar het hotel. Onze voeten willen niet meer, maar morgen hebben we nog wel een dag.

Een midweek is maar kort en de dag om naar huis te gaan is alweer bereikt. Voordat we terug naar het noorden rijden gaan we eerst naar Versailles om het bekende Chateau de Versailles te bekijken. Om 10.00 uur arriveren we bij het chateau. Net op tijd, want zodra we in de rij staan voor de kaartjes zien we de rijd heel hard groeien. Lodewijk XIII bouwde in Versailles, zo’n 20 kilomter ten zuid westen van Parijs in 1624 een jachtslot. Door zijn zoon, koning Lodewijk XIV is dit slot echter uitgebouwd tot het grote kasteel, met landgoed. We beginnen met een audiotour door het grote kasteel zelf. Uit de audiotoer blijkt dat het leven in zo’n groot kasteel niet altijd gelukkig hoeft te zijn. Gedurende de historie is er veel (liefdes)leed op Versailles geweest. De bouw van Versailles heeft Frankrijk bijna falliet gemaakt. Maar, het kasteel is indrukwekkend met de vele kamers en vooral de spiegelzaal is groots.

Na het bezoek aan het kasteel bezichtigen we de tuin, die al net zo beroemd is als het kasteel zelf. Bijna alles in de 800 ha. tuin is symetrisch en de tuin bevat heel veel fontijnen en zelfs een Grand Canal. Ook bevinden zich nog het Grand Trianon, Petit Trianon en Le Hameau de la Reine in de tuin. Het Grand en Petit Trianon zijn tuinhuizen die we bezoeken. Hierna gaan we naar Le Hameau de la Reine. Dit is het dorpje van de koningin en vooral Maartje is helemaal weg van de kleine huisjes. Het is ook echt schitterend. Om 17.00 uur verlaten we moe en met pijnlijke voeten het terrein en beginnen we aan de reis naar huis. Deze verloopt heel erg vlot en rond 22.30 uur komen we thuis aan.

We hebben een hele mooie midweek in Parijs gehad. Helaas heeft het weer niet constant meegezeten, maar we hebben een hele goede indruk van Parijs gekregen. Natuurlijk konden we nog een week in Parijs rondlopen om alles te zien, maar we hebben niet het gevoel dat we iets belangrijks hebben gemist. Maar, dat we nog ooit terug zullen gaan staat ook wel vast. Daarvoor is Parijs eigenlijk veel te dichtbij…

Dag 1 Amsterdam – Johannusburg
Om ongeveer half een in de middag ben ik van huis vertrokken, zoals gewoonlijk wordt ik door mijn zus en zwager weggebracht. Rond kwart voor twee kwamen we op Schiphol aan waar we eerst even een kop koffie gedronken hebben en daarna naar balie 6 gegaan zijn. Daar stond de hele groep al zo’n beetje dus meteen maar even met iedereen kennis gemaakt. Na de incheck, voor mij de eerste keer met een electronisch ticket, volgde het afscheid nemen. Op Schiphol nog even iets gegeten en daarna volgde de vlucht naar Londen. Die vlucht vertrok behoorlijk op tijd. De veiligheidsinstructies aan boord waren ook in het Nederlands, van een bandje, en op schooljuffrouw-achtige wijze werd ons verteld dat we “moesten luisteren naar het cabinepersoneel”. Minder dan een uurtje later stonden we op de Londense luchthaven Heathrow. We moesten hier een paar uur wachten op de vlucht naar Johannesburg.

Het gebruikelijke rondstruinen op een luchthaven volgde en ik heb ook nog even met Johan uit België een pilsje gedronken. Johan reisde ook alleen dus hij zou wel gegarandeerd mijn kamergenoot worden. Ook de vlucht naar Johannesburg vertrok redelijk op tijd. We vlogen met een Boeing waarin de stoelen voorzien waren van een videoschermpje in de rugleuning. Zo kon je zelf je eigen keuzes maken uit een breed aanbod van films en programma. Voor mij was dit de eerste keer dat ik in een vliegtuig met zo’n ‘personalized entertainment system’ zat. Dat beviel me erg goed, stukken beter dan wanneer je genoegen moet nemen met hetgeen op een algemeen beeldscherm wordt aangeboden. Over het eten was ik minder positief, dat was echt niet geweldig. Hoewel het een anchtelijke vlucht was heb ik weinig kunnen slapen. Vlak voordat we zouden gaan landen in Johannesburg zag ik de Zuid Afrikaanse snelwegen en realiseerde me ineens dat ze hier links reden. Vroeg in de ochtend zetten we voet op Zuid Afrikaanse bodem.

Dag 2 Vrijburg
Na het traject Amsterdam – Londen – Johannesburg te hebben afgelegd werden we op het vliegveld aldaar opgewacht door onze reisbegeleider, Bart. Het is een lange vlucht maar een voordeel is dat er geen tijdverschil is met Nederland. We hadden een douaneformulier in moeten vullen voor aankomst maar we kregen zo’n formulier niet uitgereikt. De douaniers zelf hebben er blijkbaar ook geen erg in want er wordt niet naar gevraagd. We kwamen maar mondjesmaat door de douane heen en daarna moesten we ook allemaal nog even langs de bank om te wisselen. Bijna drie uur na de landing konden we dan toch de aankomsthal verlaten. Ons vervoermiddel voor de komende drie weken kwam op dat moment voorrijden. Dat zag er in ieder geval goed uit, een stoere truck waarbij je hoog zit zodat je altijd een goed (over)zicht hebt. Hier maakten we ook kennis met Marie, de kokkin en Riaan, de chauffeur.

Alle bagage in de truck, iedereen even een plekje zoeken en we waren op weg. Na vertrek kwamen we nog voorbij een deel van de luchthaven waar een Russische Antonov stond. Wat een immens vliegtuig is dat toch (op Heathrow hadden we ook al een bijzonder vliegtuig gezien, de concorde). We gingen naar Vrijburg want dat was onze eerste overnachtingsplaats. Dat is nog een behoorlijke rit overigens en dat na alle vlieguren. De truck zat echter een stuk ruimer dan het vliegtuig dus dat was goed te doen. De eerste indrukken van het groene Afrika zijn echter goud/geel. Net als in Europa heeft men ook hier te kampen met droogte en alles ziet er dor en droog uit. We passeren ook de townships van Johannesburg, een triest aanzien. De vermoeienissen van de lange vlucht en deze lange rit worden merkbaar. Bij iedereen vallen af en toe de ogen dicht. Veel mis je daar niet door want het ziet er nogal kaal uit. Aan het eind van de middag kwamen we bij de lodge bij Vrijburg aan. Terwijl wij ons in de huisjes installeerden ging Marie voor het avondeten zorgen. Dit zou overigens de enige keer zijn dat dit nodig was. Marie was er vooral voor een aantal ontbijten en de lunches onderweg.

We hadden met Riaan overigens een hele goede chauffeur. Hij was een Zuid Afrikaan en had als ranger in het Krugerpark gewerkt en in nog een ander park waarvan ik de naam kwijt ben. Bij de game-drives kwam zijn kennis goed van pas. Niet alleen zag hij vaak veel sneller dan wij met z’n allen het wild, vaak stopte hij de truck op een plaats waarvan hij dacht dat het gunstig zou zijn i.v.m. passerende beesten. Het gedrag van beesten voorspellen is niet altijd eenvoudig maar hij schatte toch vaak goed in wat er zou gaan gebeuren. Buiten dat was hij ook als chauffeur erg goed. Toch wel een prettige gedachte als je onbekommerd kunt zitten genieten van de landschappen en beesten.

Dag 3 Kgalagadi (Gemsbok) Nationaal Park.
De volgende dag gingen we verder richting het Kgalagadi (Gemsbok) Nationaal Park. Ook nu weer een lange rit. De eerste week van deze reis moet je heel veel kilometers afleggen, bijna de helft van het totaal. Onze eerste kennismaking met Zuid Afrika was er gisteren en vandaag dan ook vooral een vanachter het glas van de ramen van de truck. Onderweg wat inkopen gedaan in een supermarkt, formaat mega. Sommigen hebben hier een stekkeradapter gekocht want de wereldstekkers die iedereen bij had pasten dus niet in de stopcontacten hier. Ik had geluk. Mijn kamergenoot, Johan uit Belgie, was al eens in Zuid Afrika geweest dus die had wel een goede stekkeradapter bij. Onderweg regelmatig grote graansilo’s in het Zuid-Afrikaanse landschap.

Ik had een andere plek in de bus ingenomen dan gisteren en nu bleek dat die stoel alleen in de luie stand kon staan. Nou ja, dan Zuid Afrika maar vanuit een luie stoel bekijken. Onderweg kwamen we in twee fikse onweersbuiuen terecht en ik vreesde al dat het einde van de droge periode nu net tijdens onze vakantie zou plaatsvinden. Na die tweede bui knapte het al snel op gelukkig en liep de temperatuur op naar aangename hoogte. Lunchen deden we in de buurt van Uppington, zo’n beetje in the middle of nowhere, bij een tankstation. Hier vlakbij is overigens de noodlandingsbaan voor de space-shuttle te vinden. In Uppington hebben we even wat inkopen gedaan want we moesten tijdens de gamedrive van morgen toch ook wat te eten hebben. In de loop van de middag kwamen we bij de, even buiten het park gelegen, Molopo lodge aan. We werden verwelkomt met een drankje aan het zwembad. Een zwembad waar vooral de eenden gebruik van maakten. Leuke huisjes hier. Een struisvogel liep gewoon rond de huisjes zijn maaltje bij elkaar te zoeken en trok zich weinig aan van onze belangstelling hiervoor. Dit keer was het avondeten in het sfeervolle restaurant. De verlichting was echter niet geweldig, althans niet aan de kant waar wij zaten. Het was daardoor niet even gemakkelijk om te zien wat je op je bord had. Dit werd opgemerkt door het personeel en extra verlichting werd er bij gehaald. Een felle spot zorgde echter wel voor heel veel licht ineens. Nadat de lamp richting muur was gedraaid was het in ieder geval te doen.

Samen met Johan en Bart de dag afgesloten met een drankje. Tot nu toe bestond de reis alleen maar uit verplaatsen maar morgen zou het echt gaan beginnen, op zoek naar wild.

Dag 4 Kgalagadi (Gemsbok) Nationaal Park
Deze dag was weer een dag die we in de truck door zouden brengen maar wel op een heel andere manier. De hele dag gingen we game-driven door het Gemsbok park. We reden via Botswana naar het park omdat die route een betere weg is. Al vroeg stonden we dus bij de grenspost van Zuid Afrika om het land te verlaten, zo vroeg zelfs dat de computer nog opgestart moest worden. Na de grensformaliteiten hier volgde de grenspost van Botswana. Papiertje invullen en weer een stempel in het paspoort. Dat invullen van een grenspapiertje zou een terugkerend ritueel worden. Daarna was het nog een klein stukje naar het park, de game-drive kon beginnen. Iedereen zijn zintuigen op scherp en dan maar hopen dat je wild zult zien. We hadden niet te klagen vandaag.

Een yellow mongoose bij de grens tussen Zuid Afrika en Botswana. We reden via een weg die leidde door Botswana naar het Kgalagadi Park. Natuurlijk zijn in dit park gemsbokken te vinden. Verder zie je hier ook gnoes. We hadden geluk dat een paar gnoes bij een waterplaats stonden en een aantal andere gnoes daar naar op weg waren. De truck werd stil gezet langs de kant van de weg en de gnoes kwamen vanzelf voorbij gelopen.

Een groepje springbokken. Een zeer regelmatige verschijning in dit park.

Struisvogels, gnoes, springbokken en natuurlijk gemsbokken (oryx). We hebben zelfs leeuwen gezien, de Kalaharileeuw met z’n donkere manen. Die schijn je niet zo vaak tegen te kunnen komen dus wij hadden hier veel geluk mee. Ze lagen wel op een afstandje maar we hebben ze toch maar mooi gezien.

Dit soort nesten van de wevervogels zie je ook vrij veel. Dit was wel een zeer groot exemplaar. Hyenas lagen rustig te luieren. Aan de rechter hyena te zien gaat het hier om de gevlekte hyena.

Dag 5 Augrabies waterva
Na al het moois van het Kgalagadi park zijn we de volgende dag zuidwaarts gegaan richting de Augrabies waterval. Een behoorlijke rit maar door vroeg op pad te gaan was de verwachting dat we voor in de middag, hooguit halverwege de middag aan zouden komen. Nog genoeg tijd om te wandelen in het gebied rond die waterval. De lodge was vlak naast de waterval dus vanaf daar zouden we te voet naar al dat moois kunnen. De rit verliep echter wat anders dan gepland. Na in Upington nog een heerlijke cappuccino te hebben gedronken gingen we verder. We werden echter niet lang daarna getroffen door motorpech. De cabine van de truck werd voorover gekanteld en Riaan boog zich over het probleem. Nico en Dirk die ook wel wat van auto’s af bleken te weten gingen al snel assisteren.

Het bleek een moeilijk te vinden probleem te zijn en de tijd verstreek langzaam maar zeker. Mogelijke oorzaken werden verholpen maar vooralsnog zonder resultaat. Terwijl Riaan, Dirk en Nico hun uiterste best deden om de motor weer aan de praat te krijgen werden de klapstoeltjes uit de truck gehaald. Langs de kant van de weg zijn we maar gaan lunchen, dat moest toch ook gebeuren.

Het probleem kon helaas niet verholpen worden en dus werd vervangend vervoer geregeld. Een busje kwam uit Upington om ons verder te brengen. Blijkbaar had de chauffeur daarvan niet op bagage gerekend dus moest hij terug om een aanhanger te gaan halen. Die bleek te klein te zijn om alle bagage kwijt te kunnen, de klep moest open blijven staan en een deel van de bagage moest ook in het gangpad van de bus. Dit busje was amper groot genoeg om ons allemaal te vervoeren en met al die bagage erbij werd het nog krapper. Gelukkig was het niet zo ver meer. Onderweg barstte een onweersbui los, leuk voor de bagage in de open aanhanger. Nog meer bagage moest de bus in zodat de aanhanger dicht kon. Toen we bij Augrabies aankwamen was het zo goed als droog. Na het inchecken, Johan en ik moesten een huisje delen met Alice en Arjan, zijn we gaan wandelen. En wat een schitterend gebied! Zo ruig had ik het helemaal niet verwacht. De onweersbui was dan wel over maar er was nog veel bewolking en dat zorgde voor een schitterende lucht.

Dit gebied overtrof absoluut mijn verwachtingen. Door de pech met de truck waren we pas in de namiddag hier aangekomen, we hadden zo’n drie uur oponthoud gehad, dus daardoor hadden we geen tijd om de uitgebreide wandeling te doen. Of die veel toevoegt aan de wandeling langs de waterval en bijbehorende kloof weet ik overigens niet want die was al heel erg mooi. We hebben de wandeling voortgezet tot en met de zonsondergang.

Het beginpunt van de wandeling. Witte stippen leiden je via een veilige route naar de waterval, wat overigens een kleine afstand was. Vanaf de waterval waren onze huisjes te zien en andersom, vanaf onze huisjes was de waterval te horen. Zo dichtbij waren de huisjes. Vanwege het onweer dat kort daarvoor het weerbeeld had bepaald waren op sommige plaatsen de rotsen erg glad. Voorzichtigheid geboden dus.
Het ruige landschap rondom de waterval en de daarbij behorende kloof. Langs de kloof zijn verschillende uitzichtspunten aangelegd waarvandaan je een mooi zicht hebt op de waterval. Er is een stevig hek geplaatst over de gehele lengte van de kloof en dat is nodig ook. Een val naar beneden zou je naar alle waarschijnlijkheid niet overleven.

Bij het eindpunt van de wandeling zaten verschillende klipdassen, ook jonkies. Bij dat eindpunt hebben we ook nog de zonsondergang afgewacht. Echt bijzonder was die echter niet. Daarna in het restaurant gaan eten, waar we bijna de enige klanten waren. Samen met Bart en Johan nog een afzakkertje genomen.

Dag 6 Fish River Canyon
Na Zuid Afrika volgde Namibië, land van ongewone schoonheid.
Vanuit Zuid Afrika reden we naar Seeheim waar het volgende overnachtingsadres was. Voor we daar aankwamen brachten we echter nog een bezoek aan de Fish River Canyon. Deze rit deden we dus met het vervangende busje. De aanhanger was voor de bagage en dit keer was die groot genoeg om alle bagage in kwijt te kunnen. Het zou een lange rit worden dus was afgesproken dat we al om vijf uur in de ochtend zouden vertrekken. Blijkbaar was er een misverstand over die tijd. Wij stonden allemaal netjes op tijd op het parkeerterrein van het parkje maar van een busje was geen spoor te bekennen. De chauffeur moest weer uit Upington komen en had begrepen dat hij om zes uur bij ons moest zijn. Dat was dus helaas een uurtje tijdverlies. Voor we uit Zuid Afrika vertrokken moesten we in Upington nog even langs het ministerie van binnenlandse zaken. De chauffeur had namelijk nog geen paspoort, hij was zelf ook nog nooit in Namibië geweest!

Vanwege de lange reisdag en dat verloren uurtje hadden we niet echt veel tijd om de Fish River Canyon te bezoeken. We kwamen daar in de loop van de middag aan maar onze overnachtingsplaats lag dus nog een eind verderop. We kregen een uurtje om de canyon te bekijken. Vanaf de parkeerplaats hebben we langs de rand van de kloof gewandeld naar een mooi uitzichtpunt. Na het maken van een paar foto’s zijn we alweer terug gegaan, tijd om rustig even te gaan zitten genieten was er helaas niet.

Uiteindelijk zijn we zo’n anderhalf uur gebleven schat ik. Het was toch nog een behoorlijke wandeling geweest en niet iedereen kon binnen de gestelde tijd terug zijn. Niemand deed daar uiteraard moeilijk over. Met zo’n mooi uitzicht was het er prettig toeven. Daarna verder door naar Seeheim. Het hotel lag op een afgelegen plek. De buren waren zo’n 35 kilometer verderop te vinden.

Het diner was om acht uur afgesproken en daar was men behoorlijk stipt in. We zaten nog maar amper en al het eten werd prompt geserveerd. De mede-eigenaar hielp mee met het serveren en kwam informeren wat we wilde drinken. Dat was lachen. Onvermijdelijk moesten we aan Manuel uit Fawlty Towers denken. Hij leek zo uit die serie gestapt te zijn. De goede man was vreselijk chaotisch, zo chaotisch dat het komisch werd.

Dag 7 vrije dag
De volgende ochtend gingen we, nog steeds met de vervangende bus, op weg naar Sossusvlei. Zonder chauffeur Riaan was Bart, die net als deze vervangende chauffeur ook nog nooit in Namibië was geweest, niet altijd even zeker van de gevolgde route. Regelmatig moest de kaart geraadpleegd worden maar het ging eigenlijk allemaal goed. De temperatuur was iets boven de twintig graden dus dat was wel aangenaam. Zeker als je met z’n allen in een krap busje zit.
Hieronder een foto van het landschap onderweg naar Sossusvlei.

Regelmatig zagen we dit soort tafelbergen.

Rond drie uur waren we bij Sesriem, de ingang van het park waarin Sossusvlei gelegen is. Over een slechte weg ging het verder naar een parkeerterrein waar we over zouden stappen in een pick-up truck. Die zou ons naar Sossusvlei brengen. Onderweg naar dat parkeerterrein zagen we de beroemde duinen al links en rechts van ons. Na een korte rit met de pick-up zijn we gaan wandelen onder begeleiding van een gids, Boesman genaamd. In de verte zagen we twee mensen een van de duinen beklimmen. Het was duidelijk te zien dat het geen eenvoudige klus is om naar boven te gaan.

De beroemde rode duinen van Namibië. Een surrealistisch beeld bijna.

We waren dus op pad met Boesman, een ranger, en die kon fantastisch vertellen over dit gebied. Hij vertelde over de dieren die hier leven en hoe ze de droogte overleven. Hij toonde ons plantjes die in droogte hun zaadjes vasthouden, indien nodig wel tien jaar, en bij de eerste regendruppels open gaan om de zaadjes vrij te geven. Met behulp van een beetje water liet hij dat zien. Fascinerend toch altijd hoe de natuur in elkaar zit. Boesman sprak Zuid-Afrikaans en dat is goed te volgen als het niet te vlug gesproken wordt. Wat jammer dat we maar zo’n twee en een half uur met hem op pad konden. Boesman vond het zelf ook jammer dat hij maar zo weinig tijd had om ons uitleg te verschaffen maar wij betreurde dat toch wel het meest.

Hoewel niet de beroemdste zie je de duin hier onder ook regelmatig terug op foto’s. Schitterende vormgeving. De duinen veranderen nooit van vorm, alleen de kam buigt al naar gelang de windrichting de ene of de andere kant uit. Omdat de duinen nooit van vorm veranderen dienen ze als duidelijke herkenningspunten. Een handig navigatiemiddel voor hen die hier thuis zijn, zoals Boesman.

Veel te snel was de tijd die we hadden onder begeleiding van Boesman voorbij en moesten we weer terug naar de parkeerplaats waar de truck stond. Om zeven uur zou de poort van het park dichtgaan en dan moet je het park dus verlaten hebben.

Van het parkeerterrein tot de ingang van het park was nog altijd zo’n drie kwartier rijden. De weg is links en rechts omgeven door grote duinen. Een grote oprijlaan met duinen zou je het kunnen noemen. Al deze duinen zijn genummerd. Vanaf de ingang gezien begint men rechts met nummer 1. Na de laatste duin rechts gaat men links vooraan weer met de telling verder. Duin 45 is de beroemdste duin van allemaal, deze zie je op vrijwel alle ansichtkaarten van Namibië.

Dag 8 Swakopmund
Na Sossusvlei, wat had ik daar graag nog een hele dag gebleven, gingen we op weg naar Swakopmund. Veel wegen in Namibië zijn van dit type, dirtroad. Toch worden ze goed onderhouden en zijn in dusdanig goede staat dat je over het algemeen flink door kunt rijden. Onderweg rijd je door de Namib-Naukluft, een schitterend gebied. Het ene moment heb je nog volop uitzicht over enorme rotspartijen, het volgende wat je ziet is woestijngebied. Opvallend is de rij bomen.

Voor we Swakopmund bereikten hebben we nog een stop gemaakt in Walvisbaai. Walvisbaai is bekend om zijn flamingo populatie. Aan de kust stond een stevige bries zodat het zelfs fris aanvoelde. In zee stonden tientallen flamingo’s en verderop in zee, op zandbanken neem ik aan, stonden nog meer grote groepen.

In Swakopmund verbleven we op een grote campsite waar we huisjes hadden voor vier personen. Snel even de bagage gedropt en vervolgens snel naar het bureau waar vele activiteiten te boeken zijn om de zaken voor morgen te regelen. Het was intussen al wat later in de middag en we hadden nog genoeg te regelen. Swakopmund is zich aan het ontpoppen als een thrillseeker-stadje. Allerlei activiteiten zijn hier te doen en dat is maar goed ook want het stadje zelf stelde niet zoveel voor. Voor mij stond al vast wat ik wilde gaan doen op zondag. Eerst sky-diven en later in de middag quadbiken door de duinen. Voor het sky-diven was ik de enige liefhebber maar voor het quadbiken was meer animo. Er werd voor gekozen om het quadbiken om drie uur ‘s middags te doen. Voor mij was dat handig want ‘s morgens zou ik het skydiven gaan doen. Ook waren er enkele reisgenoten die wilden ballonvaren in de ochtend maar dus ook wilde quadten. Na al dat geregel hadden we nog wat tijd over om rond te wandelen in het stadje maar ik vind Swakopmund niet erg veel bijzonders hebben. Dan maar een pilsje in de plaatselijke bar. Wat eten betreft hoef je hier niets te kort te komen, er is een keur aan restaurantjes.
Wel koud ‘s avonds, een truitje was echt weer nodig ‘s avonds.

Dag 9 Vrije dag
Ik zal niet de enige zijn denk ik die een soort lijstje heeft van dingen die hij/zij nog eens een keer wil doen, wil zien, wil ervaren. Op mijn lijstje stond ook parachutespringen genoteerd. Ik schrijf ‘stond’ want ik heb het nu dus gedaan. In Swakopmund ben ik gaan skydiven. Niet alleen parachutespringen dus maar ook een stuk vrije val.

Toen ik ‘s morgens wakker werd en uit het raam keek zag ik vooral bewolking. Wat een pech, precies op de dag dat je gaat skydiven werkt het weer niet mee. Na een ontbijt in de stad werd ik om half tien opgehaald bij de campsite. Volgens degene die me op kwam halen zat het met het weer wel goed. ” “Straks schijnt de zon en is de bewolking verdwenen” zei ze. We gingen ook nog een paar Duitsers ophalen en vervolgens een korte rit naar een klein vliegveldje. Allereerst kregen we in een loods uitleg over hoe zo’n tandemsprong nu in zijn werk gaat. In dezelfde loods waren ze bezig om de uitrusting, zoals parachutes, in orde te maken. De uitleg was duidelijk en de manier waarop alles verteld werd was geruststellend. Je gaat toch iets doen waar enig gevaar aan verbonden is en dan is het prettig als de mensen waar je zo afhankelijk van bent een gedegen indruk maken. Na deze uitleg was het tijd om een beschermend pak aan te doen.

Vervolgens naar het vliegtuigje. Daar werd alles nog eens herhaald en werd de procedure om het vliegtuigje te verlaten goed doorgenomen en alvast geoefend. Het weer was intussen inderdaad opgeklaard, volop zon en lekker warm.

Het was tijd om te gaan. We zouden naar een hoogte van zo’n 3300 meter stijgen. Daartoe vlogen we eerst naar Walvisbaai. Onderweg was de deur van het vliegtuig gewoon open en daardoor had je een mooi uitzicht over de duinen en de daarachter liggende woestijn. Boven Walvisbaai aangekomen maakte we een bocht van 180 graden om weer terug te gaan naar het vliegveldje. Boven dat vliegveldje zouden we de sprong wagen. Als alles dan goed gaat land je op het vliegveldje.

Het moment was bijna daar, nog even de instructies doornemen en daarna werden de bindingen waarmee je aan de instructeur vast zit helemaal strak aangetrokken. Mijn Duitse medespringer moest even wachten, ik moest eerst. We draaien ons naar de deuropening toe en ik slingerde mijn benen buitenboord. De instructeur zat op zijn knieën achter me en schoof langzaam naar voren totdat hij op de rand van het vliegtuigje zat. Zelf hing ik op dat moment al zo’n beetje helemaal uit het vliegtuig.

Even tot drie geteld en daar doken we naar beneden. De eerste paar seconden voelt het raar aan. Je duikt met je hoofd naar beneden en voelt de snelheid heel erg snel toenemen. Daarna kom je als het ware vlak te liggen. De eerste dertig seconden maak je een vrije val. Je suist met zo’n 220-250 km/uur naar beneden. En dat is hard hoor. Het is vanwege de lucht die langs je af gaat dat je tijdens een vrije val niet met elkaar kunt praten. Gewoon te veel lawaai van de wind.

Dan wordt de parachute geopend, je bent dan al halverwege je afdaling. Je wordt door de parachute zo hard afgeremd dat het lijkt alsof je weer naar boven gaat. Dan hang je plotseling heel rustig in de lucht en is het ook relatief stil. Je kunt op normale toon met je instructeur praten. Tijdens de vlucht naar beneden haalde de instructeur nog wat stuurmanskunstjes uit om te laten zien wat de mogelijkheden waren. Rondjes draaien om je as gaat ook maar de snelheid waarmee je draait is toch knap hoog dan. Ik was blij dat hij na drie rondjes stopte want ik werd er aardig duizelig van. Datr komt ook omdat ik naar de grond bleef kijken natuurlijk, die zie je dan heel snel rondgaan en dat is niet prettig voor je zintuigen.

Aan alles komt een eind en tegen de tijd dat we de landing in gingen zetten merkte ik pas dat we toch nog hard naar beneden gingen, ik zag de aarde nog erg snel op me afkomen. Op het laatste moment werd de parachute zo gemanoeuvreerd dat we heel sterk afremden en een mooie zachte landing maakte. Vanwege wat rugwind waren we genoodzaakt nog een paar passen te maken maar dat verliep prima. Ik had parachute gesprongen! Mijn adrenalineshot voor deze vakantie had ik gehad dacht ik (dit zou niet juist blijken te zijn, het raften zou veel meer adrenaline in mijn systeem brengen maar dat kon ik op dat moment niet vermoeden).

Na mijn certificaat, fotorolletje en video te hebben ontvangen werden we (de Duitsers en ik) terug gebracht naar Swakopmund. Het was tijd om even te lunchen. Voor de lunch naar KFC gegaan waar toevallig ook Astrid en Marcel waren. Na de lunch ben ik Café Anton op gaan zoeken. Dat kon ik niet laten natuurlijk, als er een café naar je vernoemd is! Daar aangekomen zag ik Tonny, Jaqueline, Ludy en Pieter op het terras aan de koffie zitten. Zij hadden de ballonvaart gedaan die ochtend. Ik heb hen mijn belevenissen bij het skydiven verteld en zij mij hun ervaring van het ballonvaren. Die was helaas minder positief geweest. Het bleek geen mooie vaart te zijn geweest, grotendeels zelfs op zeer geringe hoogte. Erg jammer natuurlijk, zo vaak doe je dit soort dingen niet en als het dan tegenvalt is dat niet prettig. Nog even afgezien van de kosten van zo’n ballonvaart.

Bij het café nog even naar binnen gegaan om de manager te spreken. Ik wilde namelijk graag een menukaart van café Anton meenemen als souvenir. Hij stond me wel een beetje raar aan te kijken maar besloot toch om me zo’n kaart mee te geven. Het werd weer tijd om terug te gaan naar de campsite, even mijn rugzak en camera wegbrengen want om drie uur zouden we opgehaald worden om te gaan quadbiken.

Even buiten Swakopmund ligt een duinengebied en een van de activiteiten die daar georganiseerd worden is quadbiken. We betaalden daar 500 Namibische dollar per persoon voor en dat is ongeveer 60 Euro. Met busjes werden we bij de campsite opgehaald en naar het beginpunt gebracht waar we rond drie uur zouden vertrekken. Helm en beschermende bril uitzoeken en daarna een quad. Er zijn twee soorten quads; schakelquads en automaten. Als je een schakelquad wil moet je dus wel wat ervaring met schakelen hebben zoals bij motorrijden bijvoorbeeld. De quads met versnellingen zijn ook de snelste en te herkennen aan de felgele kleur. De automaatjes zijn wat minder snel maar dus heel gemakkelijk in de bediening. De meesten kiezen voor een automaat.

De tocht werd georganiseerd door Desert Explorers, een organisatie die naast het quad-biken nog heel veel andere activiteiten rondom Swakopmund te bieden heeft. Ook het skydiven van vanochtend was bijvoorbeeld door hen geregeld. Sandboarden en ballonvaren behoorden ook tot de activiteiten net als rondvluchten en excursies naar de Simba stammen.

Er wordt met verschillende groepjes gereden. Zo hebben de snelle schakelquads hun eigen groepje. Bij de automaten is er nog een onderverdeling in twee categorieën. Dit is de medium groep en de langzame groep. Wij waren met negen Baobabbers. Marcel en Pieter hadden voor de snelle schakelquads gekozen, de rest voor de medium groep bij de automaten.

Onderweg wordt er een paar keer gestopt om even een foto te kunnnen maken, een drankje te drinken of om een bezienswaardigheid te bekijken. Er zouden hier in dit duinengebied vroeger honderden paarden gedood zijn waarvan nog vele botten te vinden zijn, zoals op de foto hieronder.

Even een pauze inlassen. Omdat er veel medium rijders waren werden die ook weer in verschillende kleinere groepjes onderverdeeld. Daardoor werden wij, het groepje Baobabbers, ook opgesplitst. Bij de rustplaatsen kwamen we dan allemaal weer bij elkaar, ook de snelle groep. Tijdens het quadbiken gaat er overigens ook iemand met een videocamera mee die alles vastlegt. Deze video zit bij de prijs inbegrepen! Een mooi aandenken dus.

Er is een plaats in de duinen waar alle deelnemers een voor een een duin op moeten. Als je dan flink snelheid maakt dan kun je een aardige sprong door de lucht maken wanneer je de over top van die duin gaat. In feite zijn alleen de snelle gele quads in staat om een echt sprongetje te maken, de langzamere automaten kunnen gewoon niet genoeg snelheid maken om dat te doen. Pieter stal de show door de quad helemaal achterover te trekken, te ver. Toen de achterwielen de grond raakte ging de quad nog meer achterover doordat de aandrijving op die achterwielen zit. In plaats van Pieter op de quad was het plots de quad zo ongeveer op Pieter. Geen ongelukken gebeurd dus vrolijk weer verder. Onderweg had je vaak hele fraaie uitzichten zoals hieronder op te foto.

Hoewel de regels van het quadbiken alcoholgebruik niet toestaat krijg je aan het eind van de rit allemaal een beker champagne uitgereikt.

De club van negen Baobabbers die aan het quadbiken hebben deel genomen. Het is heerlijk om door de duinen te crossen dus we konden terugzien op een geslaagde middag. Aan het eind van de rit kom je op een plek met schitterend zicht op de zee. Omdat wij de rit van drie uur hadden kwamen wij hier tegen zonsondergang aan.

Dag 10 Xhorixas
Na Swakopmund gingen we het binnenland van Namibië in.

Maar eerst nog even een bezienswaardigheid aan de kust. We konden een keertje uitslapen zelfs want het park bij Cape Cross gaat pas om tien uur open en het ligt niet zo ver van Swakopmund dus het vertrek was niet zo vroeg.

Bij Cape Cross leven duizenden pelsrobben. Bij de parkingang is een piepklein museum ingericht en zijn toiletten te vinden. Van daar is het nog een klein stukje rijden naar de parkeerplaats nabij de rotsachtige kustlijn. En dan stap je de truck uit. Voordat je de duizenden pelsrobben ziet heb je ze zeker al geroken. De pelsrobben moeten dit gebied delen met jakhalzen die steeds op zoek zijn naar een mals boutje. De jonge pelsrobben zijn een gewilde prooi voor de jakhalzen. Deze jagers lopen hier ongestoord rond, het juiste moment afwachtend. Ze hebben hier weinig te vrezen. Alleen de grote pelsrobben kunnen wel een gevaarlijk willen bijten maar over het algemeen worden ze ongemoeid gelaten

Er is een laag muurtje gemetseld waarachter je moet blijven. De pelsrobben zelf blijven ook aan ‘hun’ kant van het muurtje maar liggen er soms ook wel tegenaan. Dit is wel mooi om te zien omdat je zo heel erg dichtbij de pelsrobben kunt komen zonder dat ze zich bedreigd voelen. Zo ver het oog reikt alsmaar pelsrobben.

Plots is er de nodige beroering.
Wij maken een heuse “kill” mee. Twee jakhalzen hebben een jonge pelsrob te pakken. Hoe wreed het ook is, als toerist is het tevens een fascinerende gebeurtenis. Uiteindelijk werd het jong letterlijk in twee stukken getrokken waarna beide jakhalzen hun eigen stuk begonnen op te eten. De harde werkelijkheid van het dierenleven bij Cape Cross.

We lieten de relatief koele kust achter ons en reden oostwaarts, dieper het land in. Aan de temperatuur was dat goed te merken, die liep al snel op. Vanaf deze dag zouden we alleen nog maar hete dagen meemaken. Onderweg was er veel leegte te zien terwijl de temperatuur vandaag opliep naar 36 graden.

Nogmaals de schitterende, eindeloze, leegte van Damaraland in Namibië. Indrukwekkend toch om niets te zien. Ondanks de hitte wil je toch wel af en toe de truck uit om je benen te strekken, te lunchen of voor een plaspauze. Gewoon achter dat boompje daar…..

Het was oorspronkelijk de bedoeling om na Cape Cross naar Twijfelfontein te gaan waar rotstekeningen van de San, de bosjesmannen (beter is bosjesmensen) te vinden zijn. Aangezien het toch weer een behoorlijk lange reisdag was werd besloten naar de overnachtingsplaats in Xhorixas te rijden en pas de volgende dag Twijfelfontein te bezoeken. Daar aangekomen moesten we behoorlijk lang wachten alvorens we onze sleutel van het huisje kregen. Er was een aardig zwembad bij de lodge en daar werd dan ook dankbaar gebruik van gemaakt. Even heerlijk afkoelen. Daarna een lekker koud pilsje, wat wil je nog meer.

Dag 11 Etosha Park
Na de overnachting in Xhorixas gingen we dus op weg naar de rotstekeningen. De route er naar toe is ook al heel mooi. Het landschap in Namibië is heel divers en alles heeft zo zijn eigen schoonheid. Dat maakt Namibië zo bijzonder.

Vlak voor we de plaats van de rotstekeningen bereikten zagen we voor het eerst deze vakantie olifanten. Welliswaar van een behoorlijke afstand maar het waren nu eenmaal de eerste dus dat zorgt meteen voor wat opwinding natuurlijk. Niet veel verder kwamen we bij de rotsformaties aan waar de tekeningen te vinden zijn.

De bosjesmannen hebben in dit gebied bij Twijfelfontein heel wat rotstekeningen achter gelaten. Het gebied zelf is overigens ook schitterend. Zelfs zonder rotstekeningen is dit een zeer aangename wandeling. We kregen hier ook nog een paar apen te zien. De foto hieronder toont een grillig gevormde rots.

Onder begeleiding van een gids liepen we op ons gemak langs de verschillende plaatsen waar tekeningen zijn aangebracht op de rotsen. Uiteraard kregen we allerlei informatie van de gids maar daar heb ik zeker niet alles van meegekregen. Foto’s maken nam af en toe dusdanig veel tijd in beslag (je kunt nu eenmaal niet met tien mensen tegelijk een tekeningetje fotograferen) dat de gids al halverwege haar volgende verhaal was wanneer je kon aansluiten. Voor mij overigens niet zo’n probleem. Ik vind het interessant om te zien maar hoef niet zo nodig alle ins en outs te weten.

Na twijfelfontein werd de reis vervolgd richting Etosha Park. Onderweg brachten we ook nog een bezoekje aan het ‘Petrified Forest’. Dit versteende bos is wel een aardige tussenstop, zeker als je nog nooit versteende bomen hebt gezien. Ik ben zelf al wel eens in ‘Petrified Forest National Park’ in Arizona geweest en dat is vele malen groter en indrukwekkender. Hier kun je het te voet doen, in Arizona heb je echt je auto nodig. Hier is het maar een korte wandeling. Voor mij was het hier dus niet meer dan een leuk tussendoortje. De overdekte eetplaats bij de ingang was een ideale plek om te lunchen. Tafels en banken voorradig en, niet onbelangrijk, heerlijke schaduw.
Na de lunch zijn we dan naar onze overnachtingsplaats gereden, even buiten Etosha Park.

Dag 12 Vrije dag
Het ETOSHA park is een van de belangrijkste parken van Afrika en feitelijk het belangrijkste van zuidelijk Afrika. Hier is erg veel wild te vinden. De droogte maakte het ook nog wat eenvoudiger om wild te spotten. Waterplaatsen zijn een garantie om wild te zien. Een van de eerste dieren die we zagen was een kudu.
Daarvoor gestopt bleek er in de kuil van een waterplaats een neushoorn te staan. Die viel nauwelijks op. Volgens Riaan, onze chauffeur, ging het om de zwarte neushoorn. Niet eenvoudig te fotograferen maar toch maar geprobeerd. Nog aardig gelukt ook.

‘s Ochtends zijn we gestopt bij het Okaukuejo Resort. Hier zijn we naar de drinkplaats gegaan waar verschillende dieren aanwezig waren. Onder andere deze giraffe en springbokken. Een giraffe doet er erg lang over alvorens hij/zij daadwerkelijk gaat drinken. Ze zijn zeer kwetsbaar tijdens het drinken en zijn daarom extreem voorzichtig. Groepen dieren kwamen om beurten drinken en leken steeds plaats te maken voor elkaar. Toen een eenzame, grote, olifant in aantocht was maakte alle dieren plaats voor deze kolos. Pas nadat de olifant de drinkplaats verlaten had kwamen de andere dieren terug. Het was wel de eerste maar niet de laatste olifant die we deze dag zouden zien (zie foto’s verderop).
Een steenbok, met een beetje telelens (300mm) kun je ze mooi dichtbij halen. Een voordeeel van de droogte is dat de dieren zich concentreren in de gebieden rondom waterplaatsen.

Rond het middaguur hebben we bij de Halali lodge en camping gelunched. Er zijn drie van die lodges in het Etosha park. Deze lodges en hun grondgebied zijn de enige plaatsen waar het goed mogelijk is om te lunchen. Ze zijn volledig omheind zodat er geen dieren kunnen komen. Het zijn dan ook de enige plaatsen waar je rustig rond kunt lopen. Je bent er dus veilig. Op alle andere plaatsen mag je de auto niet uit. We hadden geluk. Bij de drinkplaats in de buurt van onze lunchplek kwamen juist op dat moment een aantal olifanten drinken en badderen. Bij zo’n drinkplaats kun je ongestoord kijken vanachter een muur waarvoor weer wat schrikdraad is gespannen. De dieren blijven dus op veilige afstand terwijl je vrij zicht hebt. Een geweldige manier om dieren te spotten.

Na de lunch verlieten we de lodge en reden weer verder oostwaarts.
We stopten op een plaats waar al een auto stil stond, vaak toch een teken dat er iets te zien is, en zagen in de verte weer een grote olifant langzaam dichterbij komen. Die leek de richting van de weg op te komen dus bleven we wachten, te meer omdat dit toch wel een heel groot exemplaar leek te zijn. Iets dichterbij maar minder opvallend bleken echter ook nog twee leeuwen te zijn. Na de Kalahari leeuw in het Gemsbok Park kregen we nu hier dus ook weer leeuwen te zien. Ze waren druk bezig om te proberen de populatie uit te breiden.

De bus op de linkervoorgrond bewoog zich naar voren, waarschijnlijk om een betere camerapositie te verwerven voor de inzittenden. Hiermee overtrad de chauffeur in feite een ongeschreven regel. Door zo’n manoeuvre ontneem je anderen dan namelijk vaak het uitzicht. Ook de olifant zelf scheen het niet te waarderen en maakte een boze indruk bij het oversteken. Niet echt handig om een dier van dit formaat kwaad te maken natuurlijk. Na even flink met zijn kop geschud te hebben vervolgde de olifant echter gewoon zijn weg. Aan de andere kant van de weg bleek nog een olifantenspoor zichtbaar.
Niet van deze olifant die zojuist de weg was gepasseerd maar van eentje die hier al eerder voorbij was gekomen. Aan het eenzame spoor te zien ook een eenling. Twee giraffen staken iets verderop met hun hoofden boven de boompjes uit.

We hebben de hele dag in Etosha al game-drivend door gebracht. Ons einddoel van deze dag was Namutoni lodge alwaar we zouden overnachten. Aan het eind van de middag kwamen we daar aan, vele indrukken rijker. Bij deze lodge was uiteraard ook weer een drinkplaats. ‘s Avonds is deze verlicht zodat je eigenlijk de hele avond en nacht hier kan blijven kijken. Rond de schemertijd zijn wij nog even gaan kijken maar op dat moment was het vrij rustig, wat zebra’s en een zeer voorzichtige giraffe. Het was echt druk bij deze lodge, het grote restaurant zat helemaal vol voor het buffet-diner. We hadden hier huisjes voor vier personen en ook nu weer deelden Johan en ik het huisje met Arjan en Alice. Dit was overigens de hele reis zo en ook waar we aparte huisjes hadden waren ze vaak in het huisje naast ons te vinden. De hele reis dus dezelfde buren gehad.

De twee eekhoorntjes zorgden met hun staartjes voor een grappig plaatje.

Dag 13 Rundu
Na Etosha hadden we weer een reisdag. Dit keer was de eindbestemming Rundu, aan de grens met Angola. ‘s Ochtends gingen we nog een stukje door Etosha park heen. Daarna ging het dus richting het noorden. Aan het eind van de middag bereikten we daar de lodge. Deze lag behoorlijk achteraf, om er te komen moesten we over onverharde wegen rijden, waarbij de weg in feite slechts een bandenspoor was. Altijd weer verbazingwekkend hoe Baobab dat soort locaties weet te vinden. Net zo verbazingwekkend als dat iemand het verzint om op zo’n afgelegen plaats een lodge te gaan bouwen. De meeste huisjes waren rond het centrale deel van de lodge gebouwd, dat wil zeggen, vlakbij het zwembad, de bar en het restaurant. We konden daar echter niet allemaal terecht dus er werden ook drie huisjes verderop op het terrein aan ons gegeven. Dat verderop was echt verderop. We kregen iemand mee om de weg te wijzen en dat was wel nodig ook, minutenlang lopen door los zand! Eigenlijk belachelijk natuurlijk maar ja het was nu eenmaal zo. Dat kan nog leuk worden als we straks na het eten (en de onvermijdelijke drankjes) in het donker terug moeten, zo dachten wij.Het waren eenvoudige hutjes in Afrikaanse stijl maar hoewel basic waren ze best in orde. De lodge lag aan de Kavango rivier en aan de overkant daarvan konden we Angola zien liggen. We hadden die avond weer een schitterende zonsondergang, die door Marcel op fantastische wijze is vastgelegd. Aan de andere kant van het water is dus Angola. Voor het diner kregen we nog een dansvoorstelling voorgeschoteld door mensen uit het nabijgelegen dorp. De voorstelling duurde zo’n drie kwartier. Hoe authentiek zo’n voorstelling is, is altijd moeilijk te zeggen maar het was wel leuk om te zien.

Er was nog een groep gearriveerd die op de camping verbleef en later die avond/nacht bleek dat onze verafgelegen plek toch ook een voordeel had. Die andere groep heeft tot ruimschoots in de nacht een beetje feest zitten vieren waardoor de nachtrust verstoord werd. Wij hebben daar, vanwege de afstand, helemaal niets van kunnen horen. Onze truck stond naast hun tentjes geparkeerd dus toen wij de volgende ochtend heerlijk vroeg vertrokken hebben wij als dank een heel klein beetje lawaai gemaakt. De meesten waren wakker toen wij het terrein verlieten. Ja, zulke dingen moet wel van twee kanten komen natuurlijk.

Dag 14 Okavango Delta
Botswana betekent vooral de Okavango Delta en Chobe Park. Allereerst gingen we de Okavango Delta bezoeken. Dit is volgens alle beschrijvingen een vogelparadijs. We hebben dan ook inderdaad veel vogels gezien maar niet alleen maar vogels.

Maar eerst moesten we de grens nog over natuurlijk en bij de grens met Botswana zijn een aantal imposante Baobab bomen te vinden. Onze Baobab truck moest natuurlijk even op de foto met een Baobab boom. Riaan leverde ons af aan de rand van de delta. Zelf bleef hij met de truck achter. Met motorbootjes gingen we naar een houseboat waar we zouden lunchen. Onderweg kregen we nog motorpech ook. Gelukkig had ik mijn Leatherman bij en daar zit ook een kleine combinatietang op. Met behulp van die tang kon het euvel verholpen worden. Na de lunch op de houseboat zijn we weer verder gegaan naar een eiland. Daar met een kleine truck naar de plek waar de mokoro’s lagen die ons verder de delta in zouden voeren.

In de Delta gingen we met die mokoro’s op pad. Een mokoro is een soort kano die door mannen met houten palen (de polers of palers genoemd) door het ondiepe watergebied worden voort geduwd. Met twee personen kun je plaatsnemen in zo’n mokoro inclusief je bagage. Vroeger waren die gemaakt van uitgeholde boomstammen maar tegenwoordig van polyester. Hierdoor wordt de natuur gespaard. Een tussenvorm kom je ook tegen, een houten mokoro met een polyester laag er omheen. In de mokoro zat je dan op een soort kuipstoeltje, zoals je ze ook wel in voetbalstadions ziet. Daar was dan een slaap/zitmatje overheen gezet zodat je redelijk zacht kon zitten. Hoewel krap zat het toch wel comfortabel.

Visarenden hebben we vele gezien in de delta. Prachtige roofvogels.

Lekker relaxed in een mokoro door de delta. Buiten ons en de palers is er nauwelijks geluid te horen. Die heerlijke stilte maakt het tochtje extra aangenaam. Het is hier niet diep en op sommige plaatsen moeten de palers zelfs even de mokoro uit om de boot door de beplanting heen te duwen. Op dat soort plaatsen is het bepaald geen licht werk.

Het was al namiddag toen wij met de bootjes vertrokken dus langzaam maar zeker begon de zon te zakken. Ook met een lage zon zijn mooie plaatjes te schieten zoals blijkt uit onderstaande foto.

We bleven twee nachten in de delta waarvan een nacht in tentjes. Voor we op deze plek aan land gingen moesten eerst twee olifanten verjaagd worden. Nadat dit gebeurt was konden wij vlakbij de plek waar die twee net gestaan hadden onze tentjes opzetten. De tentjes waren snel en eenvoudig op te zetten. Rond een kampvuur werd ‘s avonds het diner genuttigd, een eenvoudige maaltijd. Het was in ieder geval donker genoeg om niet te kunnen zien wat je at… ‘s Nachts koelde het nog aardig af en de geleverde slaapzak was geen overbodige luxe al heb ik er niet in maar er onder gelegen.

Dag 15 vrije dag
Ochtend in de Okavango Delta. Wat een heerlijke rust.

De volgende ochtend gingen we eerst weer een stukje varen tot we een eiland bereikten. Onderweg gingen we door erg ondiep gebied met veel begroeiing. Dat maakte het bijzonder zwaar voor de palers. Bij het eiland aangekomen werd het tijd voor een wandeling onder begeleiding van een gids. Ook hier is allerlei wild te vinden dus een wandeling is niet altijd zonder gevaar. Afstand bewaren is dus vereist.

Onderweg kwamen we deze boom tegen die door de gids de sausagetree werd genoemd, ofwel de worstenboom. Zo genoemd vanwege de vorm van de grote vruchten die er aan hangen (of er onder liggen). De olifanten schijnen dit erg lekkere vruchten te vinden. Om te laten zien hoe groot de vruchten zijn heb ik ook even een foto gemaakt van een vrucht met mijn voet (maatje 42) ernaast ter vergelijking.

Onderweg kwamen we ook nog voorbij het skelet van een buffel waarvan hieronder de schedel te zien is. Na de wandeling gingen we weer met de mokoro’s terug naar de kampeerplek. Onderweg moesten we, varend tussen het hoge gras, af en toe terug omdat er nijlpaarden gehoord werden. Daar kun je beter geen ontmoeting mee hebben, zeker niet met de kleine bootjes waar wij in zaten. De palers waren uiterst beducht hiervoor en zochten dus een veilige route. Vandaag was trouwens de warmste dag van de hele vakantie. De temperatuur liep op tot 42 graden Celsius.

Nadat alle tentjes weer waren afgebroken en alle spullen aan boord van de mokoro’s zijn we terug gevaren naar de plaats waar de pick-up ons had afgezet en nu weer kwam ophalen.
Hieronder zijn we alweer op de terugweg van de mokoro tocht. Met de pick-up truck weer naar motorbootjes die ons vervolgens weer naar een grotere boot, de houseboat, zouden brengen. Onderweg passeerden we met de pick-up een klein dorpje. Dan woon je dus echt wel afgelegen.

Na een korte tocht met de motorboten kwamen we bij de volgende overnachtingsplaats aan, een houseboat. Op de houseboat was er gelegenheid om te douchen en dat is toch wel lekker na te hebben gekampeerd. Nadat iedereen opgefrist was zijn we met de motorbootjes nog even naar nijlpaarden op zoek gegaan. We hebben er een paar gezien maar de meeste tijd zaten ze onder water. Af en toe kwamen ze onverwacht boven maar meestal was je dan te laat om nog een mooie foto te maken.

Het was alweer donker toen we terugkeerden bij de houseboat en even later werd een heerlijk diner geserveerd. ´s Avonds konden we genieten van een fantastische sterrenhemel zoals je die hier in Nederland nooit zult zien. We konden zelfs de nevel van de melkweg zien. De nacht hebben we op het bovendek doorgebracht dat dienst doet als slaapzaal. Oordoppen in dus want er zijn er bij die ‘s nachts boompjes omzagen.

Dag 16 Katima Mulilo
Na de overnachting op de houseboat gaat een ontbijtje er wel in. Na het ontbijt gingen we weer op weg met de motorbootjes naar de plaats waar Riaan ons twee dagen eerder had achtergelaten. Nu zou hij ons daar weer oppikken met de truck. Het avontuur in de delta zat erop. Ik vond de delta meer een prettig en relaxed tussendoortje dan dat ik zwaar onder de indruk was van het gebied. Wel heel mooi vond ik de vele visarenden die we gezien hebben.
Hoewel de delta vaak als een van de hoogtepunten van de reis wordt genoemd vind ik dat absoluut niet. Leuk om gezien te hebben en vanwege de rust ook echt wel de moeite waard maar qua schoonheid heb ik veel mooiere dingen gezien tijdens de reis.

Via de Caprivi strip zijn we naar de meest oostelijke plaats van Namibië, Katima Mulilo, gereden. Een paar jaar geleden moest je nog onder militaire begeleiding door de Caprivi strip heen, nu is het een rustige, veilige rit. De mensen hier wonen echt nog in hutjes, het Afrika zoals wij ons dat zo vaak voorstellen zeg maar. Zo gaat dat een paar uur door totdat je helemaal in het oosten bij Katima Mulilo aankomt. Onderweg is er niet zo veel te zien overigens, echt kaal is het hier niet maar nu was alles vanwege de droogte wel erg dor. De Hippo Lodge was aan een rivier gelegen en er komen hier ook nijlpaarden voor. Vandaar de naam Hippo Lodge natuurlijk. Wij hebben hier echter geen nijlpaarden gezien.

Dag 17 Chobe
Na onze overnachting in Katima Mulilo staken we voor de zoveelste keer een grens over. Weer papiertjes invullen en opnieuw een paar stempels in het paspoort er bij. We zijn dus weer onderweg, op weg naar Chobe National Park. Een park dat bekend is vanwege de vele olifanten. Onderweg kregen we al een voorproefje. Olifanten steken de weg over. Blijkbaar weten ze goed genoeg dat wegen niet zonder gevaar zijn. Hoewel men rustig aan kwam lopen begonnen de olifanten harder te lopen, op een drafje, toen ze de weg naderden. Na de oversteek gingen ze weer rustig lopen.

Nog voor het middaguur bereikten we Chobe Lodge waar ons een welkomstdrankje wachtte. Er hingen hier nog ingelijste kranteknipsels uit de zestiger jaren. Daarop was te zien dat Prins Bernhard hier nog geweest was. Zo’n veertig jaar na dato is men er blijkbaar nog altijd trots op. Hoewel wij huisjes hadden hebben we op het campingterrein nog een lunch genuttigd bij de truck.

Chobe is een van de hoogtepunten van de reis. We verbleven in Chobe lodge, de mooiste van de hele reis. Niet alleen prachtig gelegen aan de Chobe rivier maar ook de huisjes waren mooi, gezellig en zeer schoon. Na aankomst en het inchecken hebben we nog bij de truck gelunched. Vervolgens aan het zwembad gezeten met een lekker koud pilsje er bij. Heerlijk relaxed. Om kwart voor drie werden we aan de rivier verwacht. Omdat de lodge aan de rivier ligt wordt je gewaarschuwd voor dieren die vanuit die rivier het land op kunnen komen. Met name wordt voor krokodillen en nijlpaarden gewaarschuwd.

Om drie uur vertrokken we voor een boottocht over de Chobe rivier. Er was zoveel wild te zien dat we amper wisten waar we moesten kijken. Opvallend was dat men met de boot, toch niet heel erg groot, heel dicht bij de nijlpaarden ging, die hier in grote aantallen te vinden zijn. Nijlpaarden kunnen erg agressief zijn en zeer gevaarlijk.

Vlak nadat we vertrokken waren zagen we een nijlpaard aan land gaan vlak naast het campinggedeelte van de Chobe Lodge. Een paar stappen naar links en het beest zou op de camping staan. We kregen zo dus het bewijs dat de waarschuwingsborden er niet voor niets staan.

Op de foto rechts. Een slangehalsvogel zit rustig op een tak en trekt zich weinig van onze belangstelling aan. Zo te zien zit hij/zij hier wel regelmatig.

We waren niet de enige op de rivier. De bootjes vertrekken namelijk allemaal op ongeveer hetzelfde moment. Het is ook de beste tijd van de dag om wild te zien dus erg onlogisch is dat niet. Soms moest je dus als het ware op je beurt wachten. Gelukkig trekken de dieren zich weinig aan van de bootjes zodat je meestal tijd genoeg hebt om zelf van dichtbij te fotograferen en de beesten te aanschouwen.

Ze blijven echter niet altijd zitten. Deze Ibis (hieronder) had blijkbaar wel even genoeg belangstelling gehad en ging een rustiger plekje opzoeken.

Aan boord van de boot is ook een kleine bar, of iets wat daar voor door moet gaan. Bij vertrek worden van alle soorten drankjes die te koop zijn een flesje of blikje op de bar gezet. Een van de flessen viel tijdens het varen van de bar, net achter mijn voeten. Veel gebroken glas, natte benen en een rugzakje dat van een natte vloer gered moest worden. Ook duizend maal excuses van de bemanning. Zo’n bar is geen overbodige luxe, tenzij jezelf je drank meeneemt. Je zit toch een paar uur op de boot terwijl de temperatuur zeer ruim boven de dertig graden is. Regelmatig bijtanken dus.

Wat te denken van deze prachtige visarend. In de Okavanga Delta hebben we veel meer visarenden gezien maar zo dichtbij als hier echt niet. En deze bleef ook lange tijd zo mooi zitten. Wat een fantastische vogels zijn dit toch.

Op een bepaald moment had de visarend blijkbaar toch genoeg van al die aandacht. Hier vliegt de visarend naar een plekje een vijftiental meters verderop. Nog steeds binnen het bereik van de telelens dus toch maar weer een foto aan gewaagd.

Chobe is bekend om de enorme populatie olifanten, duizenden. Een aantal daarvan hebben we hier in dit gebied gezien. Toen we nog maar net aan het varen waren zagen we twee olifanten de rivier oversteken. Voor ons echter te ver weg en de boot had te veel tijd nodig om er te komen. Toen we ter plaatse arriveerden waren de olifanten al aan land en deden ze zich te goed aan boomschors.
Onderstaande foto van deze Afrikaanse olifant is later die middag genomen. Hij/zij behoorde tot een grote groep.

Na de boottocht wachtte ons bij de lodge een buffet-diner waarbij de keus groot was. Ook nog even een pilsje om het af te leren. Chobe was voor mij een onverwachte verrassing. Hier zat veel meer wild dan ik verwacht had en met de boot waren de dieren redelijk dicht te benaderen. Verder is zo’n boottocht erg relaxed, je dobbert op je gemak rond onder het genot van een drankje (als je daar de tijd voor neemt want er is zoveel te zien). Zeker doen dus, zo’n boottocht, als je hier komt.
Na dit hoogtepunt in de reis gingen we de volgende dag op weg naar wat zeker een ander hoogtepunt zou zijn. De Victoria watervallen.

Dag 18 Victoria Falls
We verlieten de Chobe Lodge redelijk vroeg in de ochtend omdat de grensformaliteiten aan de Zimbabwaanse kant nog wel eens veel tijd in beslag kan nemen. Blijkbaar hadden we geluk want eigenlijk was het binnen een half uurtje gepiept. Als je vooraf gezegd is dat het vaak twee uur in beslag neemt dan valt dat enorm mee natuurlijk. Vanaf de grens is het niet zo ver naar Vic Falls. Onderweg werd Riaan nog onaangenaam verrast door de politie. Met een lasergun hadden de agenten geconstateerd dat hij te hard reed. Omdat ik rechts voorin zat kon ik mooi zien hoe er even wat geld van eigenaar verwisselde en we konden verder zonder bekeuring. Tja, zo werkt dat.
In Victoria Falls aangekomen zijn we eerst naar de campsite gegaan waar we onze intrek namen in huisjes voor vier personen. Daarna snel naar het kantoor van Shearwater, de plek waar je zo’n beetje alle activiteiten kunt boeken die hier maar te doen zijn. Het kantoor van Shearwater lag aan de hoofdstraat van Victoria Falls net als de campsite. Slechts een paar minuten lopen.
Het plaatsje Victoria Falls is niet erg groot. De belangrijkste straat is op de foto hiernaast te zien. Hier linksaf is de straat waaraan de campsite ligt en het kantoor van Shearwater. Rechtdoor is richting waterval en de grens met Zambia.

Bij dat kantoor van Shearwater zijn we dus eerst de activiteiten voor de volgende dag gaan regelen. Met een hele groep betekent dat meteen dat je de nodige tijd kwijt bent. Hoewel er volop personeel aanwezig was moest alles blijkbaar door één persoon geregeld worden. Een voordeel van Shearwater is dat je op een plaats tal van verschillende activiteiten kunt regelen. Ik besloot om een combi te nemen. Dat wil zeggen dat je uit een lijstje met mogelijkheden twee activiteiten uitzoekt voor 125 US Dollar. Ik koos voor een halve dag raften (in de ochtend) en ‘s middags een korte helikoptervlucht. Astrid, Marcel en Nico namen dezelfde combi. Mieke zou ook met ‘onze’ helikoptervlucht meegaan en Jaqueline, Dirk en Bart gingen ook mee raften. Normaal kost raften 85 USD en de korte vlucht 75 USD dus een combi bespaart je 35 USD. Daar krijg je dan gratis nog een sunset cruise bij, die wij overigens niet gedaan hebben omdat we al een andere cruise gingen doen. De meeste andere zouden ook een helikoptervlucht maken maar dan de lange versie. Verder werd ballonvaren en olifant rijden geboekt. Shearwater had dus een goede klant aan ons.

Na het boeken werd nog geld gewisseld en aangezien de Zimdollar niet veel waard is kreeg je een hele stapel biljetten in ruil voor 15 US Dollar. Daarna snel wat eten want we hadden nog meer te doen deze middag. Een booze-cruise in Zambia.
We werden met een truck opgehaald bij de campsite om Zambia te bezoeken. Dat betekent weer eens door de douane maar dit keer ging dat nogal vlot. We hoefden zelf niet eens naar binnen. De chauffeur nam onze paspoorten mee en liet ze binnen afstempelen. Aan de Zambiaanse kant precies hetzelfde. In feite is die grenscontrole zo een wassen neus natuurlijk. Zo kunnen ze nooit weten wie er de grens over gaat. Maar goed, de grensposten gepasseert gingen we eerst naar een parkje aan de Zambiaanse kant van de watervallen om de Vic. Falls te bekijken.
Van een hoogte van zo’n honderd meter stort het water naar beneden.

Achter deze op de voorgrond staande rotspartij, recht tegenover de drie watervallen hier in beeld, komt de Zambiaanse kant en de Zimbabwaanse kant bij elkaar. Het water stroomt dan verder door de machtige Zambezi rivier. Vanaf de Zambiaanse kant kun je goed zien dat de waterval aan de Zimbabwaanse kant een stuk groter en machtiger is, oordelend naar de hoeveelheid waterdamp die daar hangt.

Na het bezoek aan het parkje zijn we verder het Zambiaanse land in gegaan om die booze-cruise mee te maken. Tijdens zo’n booze-cruise is het eten en drinken gratis (althans, bij de prijs inbegrepen). Zoveel eten en drinken als je wilt en kunt. Sterke drank is ook volop aanwezig, vandaar uiteraard de naam; booze-cruise. Het personeel aan boord van de kleine boot deed geweldig zijn best om het ons naar de zin te maken, daarover niets dan lof. Het is echter wel een heel erg rustig en relaxed tochtje, voor mij eigenlijk te rustig. Er was ook erg weinig te zien onderweg. Had ik dit vooraf geweten dan was ik zeker liever in Victoria Falls gebleven. Na de zonsondergang meegemaakt te hebben was de boottocht ten einde. Aan het eind van de tocht, toen de boot aanmeerde, werd er door het personeel nog voor ons gezongen. Het was intussen dus donker en we gingen dezelfde weg weer terug. De douaneformaliteiten waren opnieuw zo gebeurt en niet veel later stonden we weer in Vic. Falls.

Dag 19 vrije dag
Het einde van de reis is bijna in zicht.

Maar eerst zijn we nog op onze vrije dag hier gaan raften. De Zambezi rivier staat bekend als de wildste en dat wilden we met zeven groepsleden wel eens meemaken. Het zou een onvergetelijke dag worden, in meer dan een opzicht.
Om kwart voor acht zouden we door de mensen van Shearwater opgehaald worden bij de receptie van de campsite. Toen ik daar om tien over half acht arriveerde waren ze er al. Wie er ook waren? Tonny, Ludi, Marie en Pieter. De olifantenrijders die om zeven uur opgehaald zouden worden. Hier ging duidelijk iets mis. Achteraf bleek de hele tocht niet te zijn doorgegaan voor ze. Zwaar balen dus.

Wij, de rafters, moesten een formulier invullen waarop je aangeeft dat je geen gebreken hebt en dergelijke. Verder wordt de vraag gesteld of je een ‘poor or non-swimmer’ bent. Als je dat aankruist is je raftavontuur al voorbij voordat je in de bus zit lijkt me. Wat ook niet ontbreekt op het formulier is natuurlijk dat Shearwater nergens voor verantwoordelijk kan worden gehouden. Je gaat op eigen risico. De meeste rafters verbleven op de campsite zodat bij vertrek de bus al goed vol zat.

Na een korte rit kregen we boven aan de kloof eerst een eenvoudig ontbijtje. Vervolgens uitleg over het raften en alle veiligheidsinstructies. Daarna kregen we helm, peddel en zwemvest uitgereikt.

We hadden voor een tocht van een halve dag gekozen omdat we ‘s middags ook nog een helikoptervlucht wilden maken en het park rond de watervallen wilden bezoeken (zie de Vic Falls pagina). Een druk programma dus.
Hiernaast een kaartje van het traject dat we af moesten leggen. Als je een halve dag doet dan ga je tot en met rapid 10. Na rapid 10 werd er gelunched en daarna moesten we 70 meter omhoog klimmen om de kloof uit te komen.

Het startpunt van het raften is de zogeheten ‘Big Eddy’. Dat betekende dat we vanaf de ontbijt/instructieplaats een steile afdaling moesten maken in de kloof. Na die afdaling volgt nog een korte wandeling over de rotsen en dan bereik je ‘Big Eddy’. Dit is een mooi rustig stukje en hier kun je dus even het peddelen oefenen, de commando’s van de gids even doornemen en alvast een keer de boot uit om te leren hoe je er weer terug in moet zien te komen. Hieronder is die Big Eddy te zien op een foto die ‘s middags is genomen vanuit het parkje van de Vic Falls. Daar vandaan bleek je een mooi uitzicht op dit startpunt te hebben. De stroomversnelling (rapid) die je meteen na die rustige kom ziet is er een van de vijfde categorie. Je begint hier dus meteen goed, meteen een sprong in het diepe als het ware.

Op zo’n ochtend krijg je vier stroomversnellingen van de vijfde categorie te verwerken. Categorie zes bestaat ook nog (rapid 9) maar daar mag je echt niet doorheen. Als simpele vakantieganger en dus amateur wildwatervaarder zou je die niet overleven. Onderstaande foto was bij een categorie vijf rapid, Stairway to Heaven genaamd. Nogal een heftige dus zijn we in de boot gaan zitten, op commando van onze gids Gift.

Rapid 8, een van de vijfde categorie, is in aantocht. Een om nooit meer te vergeten.

We maken geen schijn van kans tegen het verwoestende water. Een golf overspoeld ons met een ongelooflijke kracht. “De golf was veel groter en sterker dan ook ik verwacht had” zou Gift later zeggen. Onvrijwillig even uitstappen dus. Nou ja, stappen….
Op videobeelden is overigens goed te zien hoe we, ondanks onze snelheid, door het water volledig tot stilstand worden gebracht. Ook te zien is dat de punt van onze boot helemaal dubbel klapt. Op de foto hieronder is hij alweer in de originele positie terug gesprongen. Door de gebundelde kracht van dat terugveren van die punt en de golf die ons overspoeld worden we uit de boot gesmeten.

Marcel en ik zelf zijn de laatste die de boot achter moeten laten. Hoewel ik linksvoor zat, verlaat ik de boot rechtsachter. Voor zover ik weet heb ik die boot daarbij amper nog aangeraakt.
En daarna wordt je door moedertje natuur met de neus op de feiten gedrukt. Eenmaal te water in zo’n stroomversnelling ben je een speelbal van het water. Zelf heb je niets meer in te brengen. Je zwemvest wordt op slag gepromoveerd tot reddingsvest.

De boot maakte een hele flip-over en kwam dus op z’n kop op het water te liggen. Door Gift werd de boot weer in de juiste positie gebracht. Dat raften niet zonder gevaar is mag bekend zijn en dat zou nu ook wel blijken. Zowel Marcel als ik kwamen na het terugkantelen onder de boot terecht. Uitzonderlijk, maar het gebeurde wel. Het reddingsvest drukte ons tegen de onderkant van de boot aan en dat maakt het er niet eenvoudiger op om er onderuit te komen. Als je tegen de krachten van dit water vecht dan verbruik je veel energie en dus veel zuurstof. Dat zorgde voor ons beide voor een hachelijk moment. Hoewel het in werkelijkheid waarschijnlijk maar secondenwerk is lijkt het onder water dan een eeuwigheid te duren. Van enig tijdsbesef was bij mij geen sprake meer. Ik besefte steeds meer dat ik snel onder die boot vandaan moest komen, de zuurstof raakte op. Net op tijd kwamen we, door toedoen van een keergolf, onder de boot vandaan. De problemen waren daarmee voor mij nog niet voorbij. Die keergolf had ons dan wel onder die boot vandaan ‘geslagen’ maar hij had me ook dieper het water in getrokken. Dit is voor mij het meest ingrijpende moment geweest. De zuurstof was op en ik had geen benul van waar ik was, hoe diep ik zat. Links, rechts, onder, boven, voor, achter, alle oriëntatie was weg. Wel het besef dat ik niet opgewassen was tegen deze krachten. Het besef dat je aan het verdrinken bent is nauwelijks te omschrijven en ik zal dat hier dan ook achterwege laten. Nu zit je dit te lezen dus begrijp je al dat het toch goed afgelopen is. Hoewel ik er niet meer op gerekend had, alleen gehoopt, was ik namelijk ineens boven water. Het reddingsvest had zijn werk gedaan. Wat smaakt zuurstof heerlijk, echt waar.

Na rapid 8 is iedereen weer veilig op het droge. Op de achtergrond rapid 9 (cat. 6). Nu we allemaal weer veilig waren hadden we weer reden om te lachen. Hier bij deze rapid 9 moesten we de boot over de rotsen sjouwen, tot voorbij de stroomversnelling. Nog een heel gedoe, met zo’n boot lopen, zeker omdat het niet bepaald een egaal terrein is waar je over moet. Rotsen die op sommige plaatsen ook nog eens nat, en dus glad, zijn.

Na de wandeling bij rapid 9 volgde nog rapid 10, een van de derde categorie. Daar kwamen we weer goed doorheen en vervolgens konden we op ons gemak naar de lunchplek dobberen. Tijdens de lunch kun je alvast beginnen je ervaringen te verwerken, een enerverende ochtend was het in ieder geval. Na de lunch moesten we nog zeventig meter omhoog klimmen, we moesten immers de kloof uit. Ook hier was het weer behoorlijk steil. Boven stond de koude drank al op ons te wachten. Meteen op de Coca Cola gestort. Tijdens de onvrijwillige zwempartij heel wat rivierwater binnen gehad en je weet maar nooit wat daar allemaal in zit. Coca Cola mag dan z’n zuiverende werk doen.

Hoewel raften dus niet zonder gevaar is en het voor Marcel en mij echt even spannend werd kan ik toch iedereen aanraden het te gaan doen. Het is een geweldige ervaring. Volop lol en volop spektakel op de Zambezi rivier. Ik zou het zo weer doen. Je krijgt er ook nog een certificaat van!

Na het raften hadden we niet veel tijd over voor de volgende activiteit begon. Snel even opfrissen en verkleden dus om op tijd klaar te zijn voor de helikoptervlucht. Het is allemaal goed geregeld hier. Ook nu werden we weer bij de campsite opgehaald en naar het helikopterplatform gebracht, een kort ritje. Vanuit de lucht is de grandeur van de watervallen goed te zien.

Als je een totaalbeeld wilt krijgen van de Victoria falls dan moet je zeker zo’n vlucht maken. Vanuit de lucht is goed te zien hoe het water zich in een 1700 meter lange kloof stort. Het lijkt alsof de bovenloop van de watervallen erg rustig water is, toch moet dit schijn zijn gezien de hoeveelheid water die zich hier elke seconden naar beneden stort.

Ondanks de heersende droogte van dat moment zijn de watervallen nog altijd indrukwekkend.

Vanuit de helikopter heb je dus een schitterend zicht op de Victoria watervallen. Het maakt feitelijk niet uit waar je zit in de heli. Er worden meerdere rondjes boven de watervallen gemaakt, zowel linksom als rechtsom. Van beide zijden heb je dus altijd gedurende een deel van de vlucht onbelemmerd zicht. Je kunt ook een langere vlucht maken waarbij ze ook meer over land vliegen. Indien je dat wilt kun je zelf regelen dat in plaats van dat land de watervallen extra lang bekeken worden. Wij hadden dus de korte vlucht maar ook dan heb je aan alle kanten genoeg zicht. Zo’n doorkijkje is echter ook wel fraai.
Vanuit de lucht kun je ook dingen zien die anders niet opvallen. Zo zijn op een hele mooie manier deze zandbanken in de rivier te zien. Dat is iets wat je tijdens een boottochtje niet zult zien, zeker niet op deze manier.

Onderweg nog even een blik op het instrumentarium van de helikopter geworpen. Wij hadden voor een vlucht van een kwartier gekozen en in feite is dat lang genoeg om de waterval goed vanuit de lucht te zien. Als je nog meer van de omgeving wilt zien dan kun je beter de vlucht van een half uur nemen. Daar hangt natuurlijk ook wel een ander prijskaartje aan. Ons tochtje van een kwartier was overigens relatief goedkoop omdat wij hem in combinatie hadden geboekt met het raften. Dan krijg je aardige kortingen.

Na de helikoptervlucht werden we uiteraard weer terug gebracht naar de campsite waar we onmiddelijk taxi’s hebben besteld om naar het Victoria Falls Park te gaan. Je kunt vanaf de campsite ook te voet naar dat parkje, dat zal zo’n 20-25 minuten lopen zijn. Het was echter al vier uur toen wij terug waren van het vliegen en aangezien het park om zes uur sluit moesten we wel taxi’s nemen. Het is dan maar een ritje van een paar minuutjes. De taxichauffeurs beloofden om zes uur terug te zijn om ons terug te brengen.

Het park kent een entree van niet minder dan 20 US Dollar. Nogal prijzig dus en we twijfelden toch wel sterk om zo’n bedrag neer te tellen. Toevallig kwamen Alice en Arjan net naar buiten en die overtuigden ons dat het parkje het geld zeker waard is. Wij zijn dus naar binnen gegaan en inderdaad, het is indrukwekkend genoeg om dat bedrag er voor te betalen. Zeker als je, in tegenstelling tot ons, eerder op de dag gaat en dus op je gemak rond kan lopen.

Wij hadden dus minder dan twee uurtjes om alles te zien en dan moet je echt niet te lang stil blijven staan bij de uitzichtpunten. Dan kun je het park nooit helemaal zien. Wij hadden nu eenmaal niet meer tijd, we hadden immers een druk programma gehad. De indrukken die je opdoet zijn er niet minder om. Deze kant, de Zimbabwaanse dus, overtreft de Zambiaanse kant volledig. De droogte zorgde er voor dat er dus minder water naar beneden stort en eigenlijk was dat een gelukje voor ons. De watervallen zijn er niet minder om maar er is heel weinig nevel. In perioden dat er een hoge waterstand is dan stuift het hier zo dat je echt regenkledij nodig hebt en amper kunt fotograferen. Nu was dat niet zo. Slechts op een paar plaatsen was het een soort motregen dat je voelde maar over het algemeen kon je overal droog blijven. Het meeste opstuivende water viel weer terug in de kloof en sloeg dus niet over de rand heen het land op.

Na ons bezoek aan het parkje moesten we weer snel terug naar het dorp voor de videopresentatie van het raften. Deze werd in een bar vertoond. Na die vertoning kon je foto’s, de video en T-shirts kopen. Allemaal best prijzig natuurlijk maar het is een eenmalige uitgave voor een herinnering aan een geweldige dag. De video kostte 40 US Dollar. Als je die als groepje koopt en daarna kopieën maakt valt het per persoon nog wel mee. Deze dag bij Victoria Falls zat er weer op. Het was een enerverende dag geweest.

Dag 20 Nata
De volgende ochtend, voor we Victoria Falls verlieten zijn een paar groepsleden, waaronder Tonny, nog in alle vroegte naar het parkje bij de waterval gegaan. Ze hebben daar de zonsopkomst mee kunnen maken. Hieronder een foto van Tonny van die zonsopkomst. En zeg nu zelf… Wat een plaatje!

De volgende twee dagen waren vooral reisdagen. In de loop van de middag bereikten we onze overnachtingsplaats in de buurt van Nata. Hier was nog de mogelijkheid om de grote zoutpannen te gaan bezoeken maar daar had niemand meer zin in. Lekker bij het zwembad, relaxed luieren na een lange reisdag, een pilsje in de hand, kreeg de voorkeur. Zelf heb ik de zoutvlakte in Bolivia al eens gezien dus ik voelde ook niet de behoefte om hier te gaan kijken. Dit was een zogeheten tented camp en wij verbleven dus in teneten. Dat zijn echter net hotelkamers alleen zijn de wanden van tentdoek. Alle comfort van een hotelkamer is hier ook in je tent te vinden. Wij hadden zelfs een klassieke badkuip, op van die mooie pootjes. Het is weer eens wat anders. ‘s Avonds nog een diner in de buitenlucht en ook deze reisdag zat er weer op.

Dag 21 Ellisras
Over deze dag valt echt niet veel te melden. Het was een reisdag en daar is alles eigenlijk mee gezegd. In de loop van de middag kwamen we bij onze overnachtingsplaats aan en we hebben hier gebruik gemaakt van het aanwezige zwembad om even af te koelen. Aan de rand van het zwembad dan ook nog even een pilsje gedronken en daarna werd het tijd voor ons laatste avondmaal. Dit was de laatste avond dat we gezamelijk, met Bart, Anne-Marie en Riaan, konden eten en deze gelegenheid werd door ons aangegrepen om hen te bedanken voor hun werk gedurende de afgelopen drie weken.

Dag 22 Johannesburg
De laatste dag reden we naar Johannesburg waar we overdag verbleven bij een lodge vlak naast het vliegveld. Hier bestond de mogelijkheid om een georganiseerde tour te maken naar Soweto. Ik heb zelf die tour niet gemaakt maar ben met Arjan, Alice, Mia en Arie bij de lodge gebleven. Bart had wel meegewild maar moest de nieuwe reisbegeleider voor de volgende reis, die de volgende dag zou vertrekken, inwerken. De rest van de groep is wel naar Soweto gegaan. Marcel dus ook en die heeft daar de volgende foto’s gemaakt.
Hier een wijk in Soweto, het ziet eruit als barakken.

Ook hier kennen ze Dixies. Gelukkig maar want er zullen verder weinig voorzieningen zijn ben ik bang.
Een klein kind werpt een aandoenlijke blik in de camera.

Om ongeveer half zes ´s middags zijn we naar het vliegveld gebracht. Om half tien zouden we naar Londen vertrekken. Op het vliegveld nog even iets gegeten, een beetje winkeltjes bezocht en verder wachten op de vlucht. We vertrokken mooi op tijd en kwamen na elf uur vliegen in Londen aan.

Dag 23 Amsterdam
Op Heathrow hadden we een wachttijd van vier uur. Als je op de terugweg bent is dat best lang. De reis zit erop en dan wil je eigenlijk zo snel mogelijk thuis zijn. Om kwart voor twaalf begonnen we aan de laatste etappe; Londen-Amsterdam. Drie kwartier later zetten we weer voet op vaderlandse bodem. De bagage opwachten, wat nog best lang duurde, en dan afscheid nemen. Het is echt voorbij.

Amsterdam – Natal – Cunhau
Op 08-09-2006 vlogen we van Amsterdam naar Natal.
De vlucht verloopt voorspoedig, het enige minpuntje is dat we niet meer naast elkaar kunnen zitten. Maar ja, eigen schuld, moeten we maar op tijd op Schiphol zijn….
Ook op Natal geen problemen en buiten worden we keurig opgewacht door nederlands sprekende reisleiding en naar bus nr 4 gebracht. Daar schrikken we wel enigszins van de groepsgrootte: 50 mensen! Pffff. En ik ben al echt geen groepsmens. Maar goed, we zien wel hoe het gaat lopen! We moeten nog een mooi eindje rijden naar hotel Pousada do Forte in Cunhau waar wede eerste twee nachten verblijven.

Onze gids heet Gustavo (de rest van de reis Guus of papa) is Braziliaan en spreekt prima nederlands. Heeft dan ook een aantal jaar in Nederland gewoond. De rest van de week amuseert hij ons met leuke verhalen, informatie en feestjes.

Cunhau is een vissersdorp aan de kust en we verblijven in huisjes met een veranda en hangmat. Binnenin is alles van hout en steen. We slapen prima deze eerste nacht.

Canhau – Pipa – Ponta do Pirambu – Canhau
Na een prima ontbijt met lekker vers fruit vertrekken we met de bus naar Pipa, waar we een boottocht gaan maken met een schoener langs de kust van Praia da Pipa en Tibau do Sul. De reis erheen is mooi, we krijgen een voorproefje van de natuur, de dorpjes, suikerrietplantages, bananenbomen, zwaaiende mensen en wasgoed dat overal over het prikkeldraad hangt (tja ook een manier….)

In Pipa moeten we een flinke trap af om op het strand te komen. Met een klein bootje worden we in groepjes naar de schoener gevaren. Ik ben weer heerlijk in mijn element: water en bootjes zijn altijd goed. De omgeving is al leuk met al die kleine vissersbootjes, en een hele mooie kust. Helaas is het weer wat minder, het is bewolkt, waait flink en eenmaal op de schoener zitten we midden in een flinke regenbui. Gelukkig trekt het al snel open en wordt de lucht blauw.

Wij hebben een prima plekje op de punt, terwijl de rest op met zijn 48-en op het dek zit. De groep ziet er wel oke uit, de helft is van onze leeftijd, de andere helft van middelbare leeftijd. De boottocht is leuk, we zien al snel dolfijnen tussen de golven door omhoog komen…..

De kust is echt schitterend, rotsen in allerlei vormen en kleuren en wit zand. In de ‘dolfijnenbaai’ meren we aan en kunnen we nog even lekker zwemmen. Op de terugvaart genieten we nog van het zonnetje en eenmaal weer in Pipa gaan we wederom met kleine bootjes terug naar de kust, kunnen we even douchen en gaan we door naar Ponta do Pirambu, een ecoparadijs in Tibau do Sul. We hebben hier heerlijk geluncht.
Verder is er een zwembad waarvan het water over de rand heen stroomt en praktisch aan de zee ligt. Lekker geluierd hier en genoten van de palmbomen, de zee, en de zon. Eind van de middag rijden we terug richting ons hotel in Cunhau.

Het avond eten is prima en ’s avonds treedt er een bandje op (geregeld door Guus) en hebben we een gezellige avond zo met elkaar.

Canhau – Joao Pessoa
Na het ontbijt vertrekken we naar Joao Pessoa, de hoofdstad van de staat Paraiba die op ongeveer 100 kilometer ten zuiden van Cunhau ligt. Deze stad is de groenste stad van Brazilie en er zijn koloniale gebouwen en een prachtige baai met kristalhelder groen zeewater.

Het hotel ligt aan de boulevard. Het strand is superdruk, met alleen maar Brazilianen. Na de lunch lopen we zelf nog even over het strand en de boulevard. ’s Middags maken we een stadstour maar dit valt mij enorm tegen. We komen bijna de bus niet uit en de mooie gebouwen en straatjes die er zijn kunnen we dus niet goed zien. Jammer!

Alleen aan het begin, op het meest oostelijke puntje van continentaal Amerika, kunnen we even rondlopen en genieten van de blauwe zee, de drukte en de skyline van de stad. Aan het eind van de dag gaan we naar het strand van Jacare, waar we gaan genieten van een hele mooie zonsondergang. Ook hier zitten we aan het water, tussen alleen maar Brazilianen. Dat is dan wel weer heel erg leuk.

Er zijn meerdere cafeetjes naast elkaar, met elk een eigen aanlegsteiger. Alle cafeetjes zitten propvol. Een meisje van een jaar of 10 naast me spreekt me aan en in het Portugees probeert ze me dingen duidelijk te maken en te vragen. Elke keer als ik het begrijp klapt ze. Haha. Uiteindelijk leeft ze zich nog even uit met mijn camera. Op het moment dat de zon ondergaat komt er bij elke steiger een bootje aangevaren met een saxofonist. Die begint met het spelen van de Bolero, aangevuld met muziek van binnenuit. Dit gaat door tot de zon helemaal onder is, tegelijk met de laatste noten van de bolero. Heel gaaf!

Volgens Guus is het ’s avonds erg gezellig aan de boulevard en zijn er overal feestjes. Daar hebben wij wel zin in, dus na het eten gaan we op pad. Nou de halve boulevard afgelopen, maar weinig aktiviteit. Onderweg nog anderen van de groep tegengekomen, die ook niks gevonden hadden, dus bij het hotel nog maar aan de caiparinha.

Joao Pessoa – Nova Jerusalem
De volgende dag verlaten we de kust en rijden het binnenland in. Onderweg bezoeken we de cachaca fabriek van Volupia. Hier laat men ons zien hoe er van suikerriet de bekende braziliaanse drank cachaca wordt gemaakt. Helaas is de fabriek nu niet in werking, maar we lopen door de verschillende ruimtes en krijgen uitleg over de machines. Het controleren van de drank op vuiltjes en het bottelen, voorzien van etiketten en verzegelen van de fles wordt allemaal handmatig gedaan en is een echt precisiewerk. Na de rondleiding krijgen we hier een heerlijke lunch en de gelegenheid om de verschillende smaakjes van de cachacha te proeven. Het bevat zo’n 42% alcohol. Na afloop krijgen we nog een soort van dansoptreden van een aantal studenten uit de buurt. Leuk om te zien.

Hierna rijden we door naar ons hotel in Nova Jerusalem, het grootste openlucht theater ter wereld, waar elk jaar tijdens Pasen het levensverhaal van Christus wordt gespeeld. Ons theatrale hotel staat midden in dit door rekwisieten en decors aangeklede kasteel. Het ziet er groot en indrukwekkend uit. We worden opgewacht door een gozer met halflang zwart krullend haar en in ‘Jezus’ gewaad. Zijn echte naam is niet te onthouden, dus hij wordt door ons ‘Jezus’ gedoopt. Na ons welkomstdrankje neemt Guus, gepast gekleed in kostuum voor deze omgeving, ons mee voor een rondleiding over het theaterterrein. Allerlei plaatsen die belangrijk zijn in het levensverhaal van Christus zijn heel mooi nagebouwd. Eenzelfde kostuum als Guus krijgen wij ook allemaal aan, en ons diner vindt plaats in het decor van ‘ het laatste avondmaal’ . Heel bijzonder als we allemaal in stijl in het donker naar het decor lopen. Overal op het decor branden kaarsen en toortsen. Iedereen is ook verkleed wat een heel aparte sfeer geeft. Het eten is gezellig en lekker.

Na het diner verhuizen we naar de binnenplaats van het hotel, waar wederom een bandje speelt en er door sommigen gedanst wordt onder supervisie van Guus en Jezus. De wijn smaakt goed en de sfeer is gezellig.

Nova Jerusalem – Brejo da Madre de Deus – Nova Jerusalem
De volgende dag gaan we een jeeptocht doen, door de bergen en langs kleine ‘bergdorpjes’! Ik ben benieuwd…. Vanaf Jerusalem rijden we eerst naar het dorpje Brejo da Madre de Deus. Hier kijken we bij een oud huisje, wat is ingericht als antiek museum met onder andere opgravingen en velerlei typische voorwerpen uit de regio. Ik vind t niet zo heel bijzonder, alhoewel de glazen kist met de botten van opa wel bizar is…
Ik vind t leuker om in de tuin te struinen, waar een schildpad huist en diverse vlinders te vinden zijn. Veel huizen hier zijn aan de buitenkant versierd met tegeltjes. Dit geeft wel een leuk effect. Thuis ook maar eens doen.

Vanuit hier rijden we de bergen in, bovenop de jeep. Dat is weer eens wat anders. Uitkijken voor overhangende takken en overstekende ezels…. De omgeving is schitterend, evenals de uitzichten. Aan de rand van het regenwoud stoppen we voor een wandeling. Tja het woud is mooi, wandelen met 50 man is heel fout. Daar kan ik van balen, maar goed, dat is niet anders. Na deze “wandeling” stoppen we bij een fabriekje waar men handmatig cachaca, honing en rapadura (een lokale zoetigheid) maakt. Ik word op de nek van ‘Jezus’ (die ook mee is, die gozer is echt hyper) de jeep afgehaald. De cachaca met ijs en limoen smaakt verrassend lekker. Verder is de omgeving hier mooi, vol bananen bomen en koffiebonen.

Voorbij een supermooi uitzichtpunt gaan we lunchen. Eerst lopen we een stuk naar beneden, tussen de bananenbomen en koffieplanten. We komen uit bij een waterbron, weer een schitterend plekje. Vanaf hier rijden we weer terug, langs kleine dorpjes, wasgoed op het prikkeldraad, koeien, ezels, kinderen etc. (volgens mij moeten we hier eens de wasknijper introduceren…)

’s Middags kunnen we nog gaan paardrijden als we dat willen… Volgens mij zijn uit alle omliggende dorpjes alle mensen met paarden, ezels en pony’s naar ons toe gekomen. De rit is erg mooi, door een beeldenpark en bij zonsondergang. Beetje jammer dat toen mijn paard eenmaal bij zijn ‘maatje’ aangekomen was er geen beweging meer in te krijgen was. En dan zeggen ze dat ezels koppig zijn…….

’s Avonds een bbq. We moesten buiten ‘t hotel over een donker pad lopen, wat heel romantisch verlicht was met kaarsjes… Bbq was gezellig en wederom een bandje.

Nova Jerusalem – Caruaru – Recife
Het is marktdag! We stoppen in Caruara. Dit kleine stadje staat bekend om zijn handwerk en de geheel door artiesten en kunstenaars bewoonde wijk. Alto do Moura is vervolgens de Unesco door zelfs het grootste centrum van figuratieve kunst- en handwerk ter wereld. Bovendien is in Caruara de grootste openluchtmarkt ter wereld ter vinden.

Vooral de openluchtmarkt was leuk, erg herkenbaar ook. Maar het blijft leuk om tussen de ontelbare kraampjes met troep, schoenen, kleding etc etc door te struinen. Hetzelfde geldt voor het vlees en groente gedeelte. Na de lunch rijden we in ongeveer twee uur naar Recife waarbij we door het bergachtige gebied van Bonito en Gravata komen. Na het eten met een groepje nog wat gedronken.

Recife – Olinda – Canhau
Na het ontbijt gaan we met een aparte gids Recife bekijken. Aan deze kust mag niet gezwommen worden omdat er ‘shark attacks’ plaats vinden. Doordat het rif kapot is gegaan, worden de haaien niet meer tegengehouden en zijn er al een aantal doden gevallen.

Eindelijk mogen we deze keer tijdens de city tour wel de bus uit. Heerlijk! De stad heeft mooie gebouwen, maar helaas wordt ‘t niet overal evengoed bijgehouden. Ergens in een straatje drinken we wat in een cafeetje en kopen we ons souvenir voor thuis: een 3 luikje van hout met 3 poppetjes uitgesneden.

Na Recife gaan we door naar Olinda. Olinda betekent “oh wat mooi” in het Portugees, en inderdaad, het is een mooi stadje. Het doet mij een beetje denken aan Antigua in Guatemala. Zucht… Olinda staat op de werelderfgoedlijst van Unesco. Hier zijn de mooiste en de best gerenoveerde overblijfselen van de Portugese en Nederlandse dominantie van deze regio in de zeventiende eeuw te vinden. Veel koloniale huisjes, in allerlei kleuren. Met leuke doorkijkjes naar de knalblauwe zee, palmbomen en met zicht op de skyline van Recife, met hoge gebouwen. We gaan nog een kerk in, met delfts blauwe muren op de binnenplaats, leuke boogjes en mooie muur en plafondschilderingen. De straatjes zijn leuk om doorheen te lopen, evenals het marktje. Kortom lekker genieten.

We hebben een late lunch op een eco boerderij. Tevens wordt hier honing gemaakt en heb ik geproefd (vind het stiekem toch maar eng om mijn vingers tussen die bijen in zo’n honingraat te steken).

Tot slot rijden we terug naar Canhau, waar we onze rondris begonnen zijn.
Hier hebben we een laatste diner en natuurlijk weer…. Feestje! Guus heeft een bandje geregeld en op passende manier nemen we ook afscheid van hem en de buschauffeur.

Canhau – Natal
De ochtend hebben we nog voor onszelf in Canhau. Luierend aan het zwembad, maar ook mooi de gelegenheid nog even door Canhau te wandelen. Wij lopen naar de kust, lekker over het strand. Er spoelt enorm veel aan, van vissenkoppen tot koraal en mooie schelpen, fossielen en skeletten. Even uit de kust, in de zee is een mooie rots. Ik wil daar wel op klimmen, vast een mooie foto. Nou dat was het zeker… Alleen jammer dat die golf over de rots, en dus ook over mij, heenging….. Proest! Verzopen katje… Maar in de zon droog ik snel genoeg weer op en door het dorpje lopen we terug.

Guus is nog steeds niet paraat, de hoogste tijd om goed wakker te worden, dus met een paar man moet hij eraan geloven: met kleding en al t zwembad in! Goeiemorgen

Om 12.00 uur verdelen we ons in 3-tallen over de buggy’s. Eerst over een riviertje heen, met pontjes; houten vlotten die geduwd worden door mannen met palen. De tocht is fantastisch, over het strand, tussen de rotsen, langs steile kliffen, door zandduinen en kleine dorpjes etc. In Pipa hebben we lunch en daarna gaan we verder tot Pirangi, waar de grootste cashewnotenboom van de wereld staat. Deze is echt enorm.

Tot slot gaan we vanuit Natal allemaal naar een andere plek. Wij gaan met Maarten, Sanne, Jenny en Jan naar Tibau do Sul, nog 6 anderen gaan naar Pipa. De eerste indruk van bungalows Paraiso is goed. Het park ziet er mooi uit, en onze bungalow is super, met een eigen veranda met hangmat. Wij hebben de laatste bungalow, aan het pad naar de zee, tegenover het zwembad en de bar. Na het eten en een caiparinha in de bar lekker op tijd naar bed.

Tibau do Sul, Pipa
Een relaxdagje. ’s Ochtend eerst een bijeenkomst van de host, met als afsluiting een capoeira voorstelling, een dans/vechtsport die in de 17e eeuw bedacht is door de slaven. Ik vind het enorm knap, de precisie, concentratie, controle en snelheid waarmee die jongens dit met elkaar doen.

Daarna lekker genieten aan het zwembad en ’s middags over het strand gelopen naar de laguna. Hier hebben we een tijdje zitten genieten van het uitzicht en daarna zijn we via het dorpje weer teruggelopen.

’s avonds naar Pipa geweest, waar we met de rest hadden afgesproken. Pipa is wel leuk, veel winkeltjes, restaurantjes en kunst. Gezellig sfeertje.

Tibau do Sul, Goianinha
Vanochtend op tijd opstaan, we gaan met Jan en Jenny mee naar een lokaal marktje in Goianinha.
Leuk om tussen de garnalenkwekerijen, de rietplantages en kleine dorpjes heen te rijden. De markt op zich is er een als vele anderen: met veel troep, fruit, vlees, vis, schoenen etc.

Een mooi blauw kerkje staat er middenin. Wat ook wel leuk is, het is verkiezingstijd. Behalve overal aanplakbiljetten en beschilderde huisjes en muren, rijdt ook alles wat maar wielen heeft rond met speakers en herrie. Van fietsen tot brommers tot hele busjes. Dat alles staat lekker tegen elkaar in te schetteren. Als we het marktje wel gezien hebben lopen we het centrale deel uit om wat meer van het stadje te zien. Na wat huisjes komen we bij een slagboom waar een aantal mannen staan. Ze roepen ons om erbij te komen. Even in gesprek, foto’s maken, handen en voeten werk, want mijn portugees is slecht, en op een gegeven moment ging een van die mannen even weg. Wij moesten blijven wachten, hij had een kado voor ons… komt ie terug met 3 kreeften… haha. Wat moet ik daar nu weer mee…. Liep ik daar door het stadje met 3 kreeften in mijn hand. Vriendelijk blijven lachen en bedanken, maar ik heb ze gauw weggeven op de markt.

De rest van de middag gerelaxed in en aan het zwembad en zonsondergang gekeken aan de laguna. Daar nog wat gedronken in een barretje met zicht op de laguna, rondgelopen in het dorpje en weer terug naar Paraiso.

Tibau do Sul, laguna
De volgende dag gaan we kajakken in de laguna. Iedereen vanuit Pipa en Tibau die we kennen van de rondreis gaat mee. Gezellig! We spreken bij ons hotel af en lopen door Tibau naar de laguna. Hier krijgen we zwemvesten en kajaks. Het eerste stukje is over zee peddelen, langs leuke bootjes en een mooie kust. Halverwege stoppen we bij een strandje waar we even kunnen zwemmen. Het 2e deel gaan we de mangroven in, op de laguna. Af en toe zien we ibissen en een krabbetje. Op een gegeven moment gaan we echt tussen de mangroven in met de kajak. Tussen de mangroven in moeten we even wachten. Ik wil een tak beetpakken, maar zodra ik dat wil doen begint die tak te bewegen! Die zat dus vol met kleine krabbetjes… En overal waar je kijkt zie je ineens krabben. Grote, kleine, maar allemaal met flinke scharen….. Hmmm dan voel je je ineens niet meer zo prettig in je bikini. Gelukkig valt er geen een in onze kajak en kunnen we aan de terugtocht beginnen. Mooi hoor, en erg leuk om te doen. Over het strand lopen we met zijn allen terug en we drinken nog wat in restaurant Pirambu, onder aan de trap die we omhoog moeten naar ons hotel.

Tibau do Sul, Dolfijnenbaai
Op tijd op, zodat we met eb naar de dolfijnenbaai kunnen lopen. De dolfijnenbaai is gewoon onderdeel van de open zee. Dolfijnen komen hier zwemmen, maar in het ‘wild’. Ze kunnen komen en gaan wanneer ze willen en het is dus niet een afgezet stuk zee. Dit stuk is zo’n 7 km. Ik wil de kust wel zien en het lijkt me heerlijk om over het strand te lopen zo ’s ochtends. Helaas werkt t weer niet zo mee, veel wolken en een paar regenbuien, maar dat drukt de pret niet.

De kustlijn is zo mooi. Rotsformaties in allerlei vormen en kleuren, de golven, schelpen, zandduinen, palmbomen, verlaten hutjes…. Voor je voeten schieten gele krabbetjes weg en we komen echt niemand tegen. Zalig.

In de dolfijnenbaai is het een stuk drukker. Hier zijn ook restaurantjes, (surf)board verhuur en kleden vol bikini’s. We huren een bodyboard en zodra we ons geïnstalleerd hebben zien we de eerste dolfijnen al zwemmen. Dit blijft toch super. Zo nu en dan komen er weer vinnen omhoog, dan weer zijn ze weg. Wanneer ik met het bodyboard in zee ben, zwemt er een vlak voor me. Kortom een heerlijk dagje genieten van zon, zee, strand en natuur….

Na een flinke klim de trap op komen we weer een aantal Mico aapjes tegen. Ze blijven leuk deze kleine aapjes met hun lange staarten en pluizen uit de oren. We nemen het busje weer terug naar het hotel. We hebben bbq en voor de verandering smaakt het eten in het hotel een keer goed.

Tibau do Sul
Na het ontbijt, waarin we eerst nog hebben genoten van de kleine Mico aapjes die overal in Paraiso zitten (ze eten zelfs uit je hand) doen we wederom een dagje strand. Deze keer dichterbij het hotel: we installeren ons beneden aan de trap.

’s Middags nog een poging om te leren surfen, maar echt een succes is het niet: de stroming is sterk, de rotsen scherp en dan is voor het eerst op een plank staan niet zo’n succes.

’s avonds gaan we nog naar de sporthal in Tibau, waar een groep jongens aan het trainen is voor capoeira, leuk om te zien.

Tibau do Sul, Pipa
‘s Ochtend doen we lekker rustig aan. Naar het postkantoor, en door Tibau wandelen. Nog een bikini gekocht en over het strand lopen we terug naar de plek waar we gisteren ook lagen. Na het eten shoppen en drinken we nog wat in Pipa, maar het is daar een stuk rustiger dan in het weekend. Het is wel onze laatste avond met zijn allen, dus we maken er wat gezelligs van.

Tibau do Sul
‘s Ochtends zoveel mogelijk alle spullen gepakt, om 12.00 uur moesten we ons huisje uit.
Echter bij het ontbijt hoorden we al dat het vliegtuig nog niet uit Nederland vertrokken was en zo’n 5 uur vertraging had…. We konden ons huisje nog een dag bijboeken. Die 5 uur werd uiteindelijk 14 uur en we moesten nog een nacht extra in Paraiso blijven. Deze dag lekker aan zwembad en in de hangmat doorgebracht.

Tibau do Sul – Natal – Amsterdam
de volgende ochtend moesten we dan toch echt vertrekken. Met de bus naar Natal, waar we nog weer langer moesten wachten. Uiteindelijk bleek dat het vliegtuig een kapot onderdeel had, wat vervangen moest worden, maar dat onderdeel moest worden overgevlogen vanuit Amerika, dus dat duurde even. Ook hadden we nog een tussenstop op Fortaleza. Maar buiten dat verliep de terugreis goed en zijn we om 5.15 uur ‘s ochtends weer in Nederland aangekomen en dat was alweer het eind van onze vakantie in Brazilie. 2 weken is echt te kort. Ik wil zeker nog een keer terug, maar dan ook naar de Amazone, de watervallen en Rio…

We vlogen met Malaysia Airlines eerst naar Kuala Lumpur, waar we over moesten stappen naar een vlucht naar Denpassar. Op Kuala Lumpur moesten we met een trein van de ene terminal naar de andere. Het was een erg mooi en schoon vliegveld.

Hard Rock Hotel

In het hotel aangekomen gingen we gauw onze kamer inspecteren. Wauw wat een kamer en badkamer. De eerste avond hebben we in het hotel gegeten, want we waren zo moe en we wilde lekker vroeg naar bed. Vanuit het restaurant keken we uit op het mooiste zwembad bij een hotel wat ik ooit heb gezien. En zzzzzooooo groot. Het zwembad had zelfs nog een strand met zand op de bodem van het zwembad. Bij het zwembad staan een stuk of 15 cabins die je kan huren. Deze hebben we een paar keer gehuurd omdat de zon op Bali wel erg hard brand en je zo bent verbrand. We kregen de eerste keer de cabin gratis omdat we beide het hotel hadden gemaild dat we op huwelijksreis waren. Daarnaast kregen we ook nog een chocolate mudcake in de vorm van een gitaar. Bij het hotel hoorde ook een Hard Rock Café daar zijn we een avond naar toe gegaan, maar was niet heel veel aan. Het hotel ligt aan het begin van de bekendste winkelstraat in Kuta.

Shop till you drop

In die winkelstraat vindt je naast alle toeristische winkeltjes ook winkels zoals: Versace, DKNY, Dolce & Gabbana en Armani. Je kunt hier letterlijk winkelen tot je er bij neervalt en dan nog zijn er meer winkels. Je loopt van winkel naar winkel en dan heb je het nog niet eens over de winkelcentra en souvenirshops.

Eten en drinken

Voor het eten en drinken kan je hier ook je hart ophalen. Van bekende hadden we al gehoord dat het eten erg goed is op kuta. We hadden daarom besloten om eens op basis van logies te nemen en ’s avonds steeds een leuk eettentje op te zoeken. Die bekende van ons had gelijk, wat kan je op Bali lekker eten, voor al kip en vis/schaaldieren gerechten zijn erg aan te raden. Enkele tips voor als je ook naar eettentjes opzoek gaat in kuta zijn: kijk waar het druk is en blijf niet alleen in de hoofdstraten, kijk eens wat verder in straatjes iets verder van de hoofdstraten af, dit kan je een hoop geld schelen.

We aten elke dag wel weer goedkoper (begonnen met € 20,- per persoon tot wel € 5,- per persoon).

Bezienswaardigheden

Omdat het onze huwelijksreis was hebben we er niet een hele actieve vakantie van gemaakt, maar alleen maar wat excursies gedaan zodat we toch iets van dit prachtige eiland hebben gezien.

De eerste excursie die we maakte was een excursie naar Sanur Lembongan. Ook zijn we nog op tempel excursie gegaan en als laatste hebben we ook nog een olifanten safari gemaakt.

Romantisch eilandje Sanur Lembongan

We vertrokken met een enorme catamaran naar het eilandje Sanur Lembongan. De overtocht duurde ongeveer een uur. We krijgen tijdens de overtocht een heerlijk ontbijt met verse broodjes, veel verschillend beleg en heerlijk vers fruit. Eenmaal op Sanur Lembongan maakte we een boottocht langs de mangroven. Dit was niet echt spectaculair. Daarna namen we nog een kijkje hoe de mensen hier leefde en werkte. Mensen werkte hier voornamelijk als zeewier boeren. Na al dit gingen we  weer aan boord om naar een gebied te varen waar we gingen snorkelen. Dit was erg gaaf. De meest prachtige vissen hebben we gezien en ze aten zelfs het brood uit je hand. Na het snorkelen zijn we weer richting het hotel gegaan.

Tempel excursie naar Pura Taman Ayun en Tanah Lot

We wisten niet goed wat we konden verwachten, maar dit was een erg mooie excursie.  We reden als eerst naar Pura Taman Ayun. een erg mooie tempel. deze tempel bestaat uit 3 binnenhoven die de drie rijken vertegenwoordigen: de geesten van de aarde, de mensen en de goden. De tempel is gelegen in een watertuin met vele lotusbloemen in Mengwi. De meru-torens in het midden van de tempel moet en bergen voorstellen. De hoogste meru moet de berg Gunung batur voorstellen en is 1717 meter hoog. Dit is een actieve vulkaan die als laatst in 2000 actief is geweest.

Na het bezoek aan Pura Taman Ayun reden we door naar Tanah Lot. Dit is het meest gefotografeerde heiligdom op Bali. Deze tempel is gescheiden van het vaste land, behalve bij laag water, dan kun je er heen lopen. Dit is een erg mooie tempel om te bekijken. We hadden helaas niet heel veel tijd, dus zijn er niet naar toe gelopen. Naast de tempel zijn hier veel souvenirwinkeltjes en een prachtige rotsachtige kust lijn.

Olifanten safari

Iets wat we altijd al hebben wilde doen is een olifanten safari. Op Bali hebben we dit daadwerkelijk gedaan. Het was zo’n half uurtje landinwaarts rijden om bij een olifanten reservaat te komen waar men olifanten traint voor de safari. Toen we zaten te wachten op de uitleg wat we gingen doen hadden we prachtig uitzicht op een stuk jungle, waar we uiteindelijk met de olifant doorheen gingen. Toen we eenmaal aan de beurt waren werd mijn vrouw toch een beetje bang, ze zag ineens van heel dichtbij hoe groot zo’n olifant nu was. We kregen een wat kleinere olifant.  Precies weet ik het niet, maar het ritje op de olifant duurde ongeveer een 1,5 uur door de prachtige jungle en de daarin gelegen dorpjes.

Tips!

Oude badlakens: Als je oude badlakens hebt liggen en je hebt nog wat ruimte in je koffer neem deze dan mee. Ja kan op het strand hier de masseuses  enorm blij mee maken. Wij hadden dit gehoord en namen enkele handdoeken mee. We hebben een masseuze erg blij gemaakt met twee badlakens.

Herdenkingsmonument bomaanslag discotheek 12 oktober 2002: Op de plek waar de aanslag gepleegd is staat een groot monument met alle namen van de overleden mensen. Tot onze verbazing staan er ook vier Nederlanders op.  Vooral ‘s avonds is het indrukwekkend om te bekijken dan wordt het mooi belicht.

Conclusie

Bali is een erg mooie plek om op vakantie te gaan. Er is van alles wat, heerlijk eten, je kan er goed shoppen, natuur en oosterse cultuur. Voor een huwelijksreis is het een perfecte locatie. Lekker ontspannen en lekker nagenieten van je huwelijksfeest. Het is wel een vakantie locatie voor een keer en niet om vaker naar toe te gaan. Binnen twee weken kan je al heel veel van Bali zien. Maar misschien heb ik het wel mis.

22 april
We hebben weer genoeg Airmiles gespaard om een leuk reisje te kunnen maken. Dit jaar hetbben we gekozen voor een een weekje Ierland. We vliegen om 9:40 met KLM UK naar Belfast. De vlucht is een beetje vertraagd, maar rond elf uur staan we voor de Alamo balie op Belfast International Airport om onze huurauto af te halen. Ik heb de auto via internet gereserveerd, maar de prijs die ik op de website en via e-mail van Alamo bevestigd heb gekregen is volgens de baliemedewerkster exclusief verzekering, een verschil van £70. Omdat dit uit de tekst op de e-mail en op de webpagina nergens uit blijkt houd ik vast aan de geoffreerde prijs. Na wat heen en weer gebel en discussie krijgen we toch de auto voor de afgesproken prijs mee. Het wordt bovendien een groter model: Vauxhall Vectra 1.8 16v. Om half twaalf rijden we richting Ballycastle aan de noordkust van (Noord-)Ierland. We rijden een beetje via een omweg door de Glens van het graafschap Antrim, een prachtige tocht.In Ballycastle nemen we een kamer in het Marine Hotel met zicht op zee. Na een eenvoudige pub lunch rijden we naar dé attractie van de kust van Antrim: de Giant’s Causeway. De kustlijn bij Bushmills wordt hier gevormd door ruim 37.000 basaltblokken, de meeste zeshoekig van vorm. Het is het resultaat van een enorme onderaardse explosie zo’n 60 miljoen jaar geleden. Het verschijnsel strekt zich uit tot aan de Schotse kust aan de overkant van de Ierse Zee. Volgens de legende werd de reus Finn McCool verliefd op een reuzin uit Schotland en heeft hij de Causeway aangelegd om haar naar Ierland te kunnen laten overkomen. Na een frisse wandeling over de klippen die uitkijken over de Causeway en terug over de hoekige blokken, rijden we verder naar de ruïnes van Dunluce Castle. Het kasteel was ooit de thuisbasis van de McDonnell familie die dit gebied beheersten. Het slot ligt op de rand van de klippen. Deze positie was ook de reden voor de ondergang ervan, want in 1639 verdween een deel van het kasteel in de zee gedurende een storm. Kort daarop verliet de familie het kasteel en verhuisde landinwaarts. De ruïne van het kasteel is prachtig gelegen op de rand van de rotskust. Na dit bezoekje rijden we terug naar Ballycastle. We zwemmen een rondje in het zwembad van het hotel.

We eten ‘s avonds in het eenvoudige Kimark restaurant en drinken later in een van de vele pubs die Ballycastle rijk is – McCarroll’s – een pint.

23 april
Na het ontbijt rijden we via Coleraine, waar we koffie drinken, naar Downhill Castle in County Derry. Ook dit is een ruïne. Dit keer van een landhuis van de Anglicaanse bisschip van Derry, Frederick Hervey. Het landhuis en bijbehorende kapel (Mussende Temple) zijn rond 1780 gebouwd.

Vooral de Mussenden Temple ligt ook weer mooi op een heuvel aan de kust met prachtig uitzicht. We rijden verder langs de kust naar Derry (Londonderry). Daar aangekomen nemen we een kamer in Clarence House, een guest house net buiten het centrum. De kamer is in orde, maar de eigenaar is een beetje eigenaardig. Niet vervelend, maar wel een beetje neurotisch.

Derry heeft een twijffelachtige reputatie opgebouwd gedurende de “Troubles”, met als dieptepunt de Bloody Sunday in 1972. Door de vooruitgang in het vredesproces heeft Derry veel van zijn grimmigheid verloren. Alleen de zware beveiliging van de politiebureaus getuigt nog van de gespannen situatie in het recente verleden. Veel controle punten liggen er verlaten bij. De grote attractie van Derry is de oude binnenstad, die nog volledig ommuurd is. We maken een een wandeling over de muur.Vanaf de muur krijg je een mooi uitzicht op de oude stad en de omgeving. We komen langs de St Collumb’s Cathedral (Church of Ireland; protestant) uit 1633. In de kerk hangen veel herinneringen aan militaire expedities en staat 18e eeuwse bisschopstroon. De muur geeft ook uitzicht op de Bogside, de katholieke arbeiderswijk van Derry. Vanaf de muur kun je nog een aantal politieke muurschilderingen (murals) zien, waaronder de beroemde Free Derry mural.

‘s avonds begint het voor het eerst hard te regenen. We eten we in een pizzeria, bekijken we een film (A civil action met John Travolta) en drinken we wat in een afgeladen pub (The Strand) een biertje.

24 april
Na het ontbijt rijden we de grens over, de Republiek Ierland in. Van de grensovergang merk je helemaal niets. Geen grenspost, niet eens een bord. We zijn nu in County Donegal. Kort na de grens komen we langs een keltisch fort, Grianán of Aileich. Het is een stenen rond fort zonder vertrekken. Vanaf de muur van het fort hebben we weer een prachtig uitzicht over de omgeving. We rijden verder en drinken koffie in Letterkenny. Daarna rijden we verder langs de noordrand van het Glenveagh National Park naar Bunbeg aan de westkust. De wegen zijn smal en zeer hobbelig. Je komt er bijna niemand tegen en dorpjes zijn er al helemaal niet in het uitgestorven landschap, waarin je af en toe een schaap tegenkomt. Het weer wordt steeds mooier en de zon komt zowaar door. Rond 1 uur komen we in Bunbeg aan en nemen onze intrek in Bunbeg House, een prima Guest House. Na een eenvoudige lunch rijden we naar Errigal Mountain, een van de hoogste bergen hier in de omgeving. We doen een poging om hem te beklimmen, maar het pad naar boven is nogal zompig, wat de stijle beklimming een nogal hachelijke onderneming maakt. Iets over de helft van de beklimming besluiten we om te keren. Maar ook hier is het uitzicht wederom schitterend. We rijden het Glenveagh National Park in en gaan naar het bezoekerscentrum. Van hier vertrekken busjes naar Glenveagh Castle. Het kasteel ligt prachtig op een verhoging aan het Glenveagh meer. Het is in 1870 voor George Adair gebouwd. Langs het meer zijn mooie wandelingen te maken. We rijden aan het eind van de middag weer langs kleine wegen terug naar Bunbeg door een landschap alleen gevuld met wat afgelegen boederijtjes, veel schapen en een enkele turfsteker. Turf wordt hier nog veel afgestoken en gebruikt als brandstof voor de kachel. In alle dorpjes kun je de turflucht ruiken. De weg vinden is niet altijd even eenvoudig. De wegwijzers zijn schaars en de plaatsnamen worden soms in het Engels en dan weer in het Gaelic aangegeven. Onze wegenkaart geeft echter niet voor alle plaatsen de Gaelic plaatsnaam aan!

‘s avonds eten we in het Sea View hotel. Redelijk eten, maar wel een beetje duur voor de geboden kwaliteit. Daarna rijden we naar Crolly, het volgende dorp, waar de befaamde kroeg, Leo’s Tavern staat. De eigenaars Leo en Baba Brennan zijn ooit bekende dans-band muzikanten geweest, maar hun kinderen zijn nog beroemder geworden. Drie van hun kinderen zijn lid van de groep Clannad en een vierde is de zangeres Enya. Dat Leo trots is op de prestaties van zijn kroost is goed te zien. Overal hangen posters en gouden CD’s aan de muur. Het is een gezellige kroeg (er wordt hier en daar nog Gaelic gesproken) en later op de avond is er een muziekoptreden in verband met een huwelijksfeest van een paar dorpelingen.

25 april
De dag begint somber. Het waait hard. We rijden door het Bloody Foreland, ten noorden van Bunbeg. Het is een ruig en bar landschap waarin weinig lijkt te kunnen groeien. De bebouwing is beperkt tot een smalle strook langs de kust. Bij Magheroarty trotseren we de motregen en maken we een stevige strandwandeling over een volslagen verlaten strand. Daarna rijden we terug naar Bunbeg. Na de (fast food) lunch rijden door de Rosses. Ook dit is een dunbevolkt kustgebied. We komen uit in Dungloe, het enige plaatsje van betekenis in de omgeving. Het is zondag en de winkels zijn vrijwel allemaal dicht. We gaan in de Tírconnail pub wat drinken. Aan de achterkant van de pub is een groot venster, dat uitzicht biedt op de prachtige kust. Heel bijzonder. Om twee uur gaat de pub dicht en gaan wij weer op pad. We gaan naar Dunlewy, waar aan het meer een Craft Center is voor oude ambachten. Er is ook een mogelijkheid om een boottochtje te maken. Dat doen we niet. We gaan terug naar ons Guest House, waar we niemand aantreffen. De eigenaars Andrew en Jean zijn spoorloos.

‘s avonds eten we in het Ostan Gweedore hotel. Het gebouw is lelijk, maar het ligt prachtig op een heuvel aan het strand. Vanaf onze tafel hebben we een prachtig uitzicht over het strand en de baai en de ondergaande zon. Het eten is prima, zij het ook nu weer behoorlijk prijzig. We zien regelmatig auto’s eindeloos rondjes rijden op het strand. Kennelijk uit verveling, want veel vertier is er in deze omgeving niet. Na het eten gaan we weer naar Leo’s tavern in Crolly. Vanavond is het eens stuk rustiger en wordt er geen muziek gemaakt helaas. Bij terugkomst in Bunbeg zijn de eigenaars van het Guest House weer boven water en kunnen we nieuwe handdoeken krijgen.

26 april
Het belooft een mooie dag te worden. De lucht is blauw, de zon schijnt, geen wolkje te bekennen. Wat een verschil met gisteren. We rijden naar Ardara, zo’n 80 km zuidelijker. We nemen een kamer in het Nesbitt Arms Hotel, dat pas gerenoveerd is. Vervolgens rijden we door de prachtige Glengesh pas naar Glencolumbcille, dat aan de kust ligt. We lunchen in een eettentje en bekijken er het Folk Village. Dit is een verzameling herbouwde cottages, waarin je kunt zien hoe het leven van de bevolking er in de vorige eeuw in deze streek uit zag. Uit het verhaal van de gids en de inrichting van de huisjes maken we op dat het leven hier tot in de jaren vijftig van de 20e eeuw heel primitief moet zijn geweest. Pas toen werd het dorp op het electriciteitsnet aangesloten. De kust is hier weer prachtig en ruig. Maar we gaan verder naar Slieve League. Wat we hier te zien krijgen is nauwelijks te beschrijven. Na een tocht over een lange smalle en stijle slingerweg naar boven krijgen we de hoogste rotskust van Europa te zien. De klippen steken meer dan 600 meter boven het water uit. Je kunt vanaf het punt waar de weg ophoudt verder wandelen. Maar in het voorjaar is de bodem nog erg zompig en glibberig en naar een paar honderd meter klimmen houden we het voor gezien. Maar het uitzicht blijft schitterend! Het weer is intussen steeds mooier geworden en de temperatuur is tot 18 graden gestegen! We dalen weer af en rijden langs de kust naar het vissersplaatsje Killybegs. We drinken hier wat en lopen wat rond door het dorp waar alles in het teken van de visvangst staat. We rijden verder naar John’s point. Dit is een landtong bij Killybegs, met een vuurtoren op het uiterste puntje. Vanaf dit punt hebben we een mooi uitzicht over de baai van Killybegs.

Het is intussen vijf uur geworden en we rijden terug naar Ardara. We eten in het hotel. Ardara is een klein plaatsje, bekend om z’n weef- en breiwerk-activiteiten, maar heeft een indrukwekkend aantal pubs. Op maandagavond zijn de meesten opvallend leeg. We drinken wat in de Corner Bar.

27 april
Het weer ziet er weer prachtig uit. Veel zon. We besluiten om te gaan wandelen. Vanuit Ardara zijn er vele mogelijkheden. Er zijn een zestal wandelingen uitgezet van 4 tot 16km lang. We besluiten een tweetal kortere wandelingen te doen. De eerste gaat door het veenlanschap naar de kleine Owenea rivier. Een mooie wandeling door het stille landschap, met veel schapen en langs het snelstromende riviertje (veel vis). De tweede wandeling gaat o.a. naar Long Point langs een zeearm die bij laag tij volledig droogvalt. In de namiddag rijden we naar Maghera en komen langs de Assarancagh waterval. We rijden over een smalle kustweg met aan de ene kant de smalle Loughros Beg baai en aan de andere kant stijle bergwanden. Bij het gehucht Maghera gaan we even het strand op. Het weer is nog steeds prachtig, maar een duik in het water is nog wat overdreven. We rijden door over halfverharde wegen en verlaten gebieden, maar net als we denken dat de weg nergens toe leidt komen we weer in de bewoonde wereld en kunnen we weer naar Ardara terugrijden.

‘s avonds eten we weer in het hotel en gaan naar Nancy’s pub. Een piepklein sfeervol kroegje, dat naar verluidt al zes generaties in handen van dezelfde familie is.

28 april
Na het ontbijt rijden we naar Belfast. Een redelijk lange rit van zo’n ruim 200 km. Rond 1 uur komen we aan bij het Dukes Hotel. De keus was opdit hotel gevallen omdat de meeste redelijke hotels volzaten. De hotelprijs van £110 belooft veel, maar dat valt toch een beetje tegen. De kamer is welliswaar ruim, maar niet uitzonderlijk en de voorziening zijn wel goed, maar toch…

Het hotel is in de buurt van de universiteit gelegen en dat maakt de omgeving zeer levendig. Op Botanic Avenue zijn tal van bars, cafés en leuke restaurantjes met terras. Het weer is wederom prachtig (20 graden) en we lunchen heerlijk op het terras van Café Vincent aan Botanic Avenue. Daarna lopen we het centrum in. In de tuinen van het stadhuis is het een drukte van belang met jonge zonaanbidders.

Het stadhuis is een overheersend gebouw aan Donegall Square. Het werd in 1906 gebouwd in gebouwd in verzameling stijlen uit het hele Britse rijk. Voor het gebouw staat een imposant beeld van koningin Victoria. Ook het Commercial District (winkelgebied) is zeer levendig. Uiteindelijk strijken we neer in de stadhuistuinen waar we van de zon en de voorbijgangers genieten. Daarna leggen we aan in de Crown Liquor Saloon, schuin tegenover het Opera House. Het is een pub in een prachtig Victoriaans gebouw. Aan de buitenzijde betegeld. Glas-in-lood-ramen. Binnen is er naast een centrale ruimte met bar en staanplaatsen een aantal eikenhouten compartimenten met een tafel en banken eromheen, zogenaamde snugs. Het lijken net treincompartimenten en zijn zelfs afsluitbaar met een deurtje. Van binnen is het decor ook weer prachtig.

‘s avonds eten we in een indiaas restaurant aan Botanic Avenue. Daarna gaan we op zoek naar de Rotterdam Bar. Die blijkt nogal afgelegen te liggen in het havengebied. Na een lange wandeling en een paar keer de weg vragen, komen we er. De omgeving rond de bar is in ontwikkeling. De bar staat tussen een aantal slooppanden en tegenover een nieuw apartementen complex. Helaas zijn we hier op de verkeerde avond. Dinsdag en zondag zijn er muziekoptredens. Vanavond is het (te) rustig. Dan gaan we het bescheiden gay nightlife maar eens verkennen. Er zijn twee bars, maar woensdag blijkt niet de meest geschikte uitgaansavond te zijn.

29 april
Het is alweer de laatste dag van onze vakantie. Na het goede ontbijt en koffie bij Madisson’s, een modern grand café aan Botanic Avenue, wandelen we door botanische tuinen van de universiteit. Een oase van rust in een drukke wijk. In de tuinen staat ook het Palm House een (broei)kas met tropische planten. Verderop in de tuin staat ook het Ulster Museum. Maar gezien het mooie weer genieten we liever van het buitenleven en wandelen langs de oevers van de Lagan rivier de stad uit. Rond het middaguur lopen we weer terug door de universiteitswijk. Ook aan Stranmills road zijn veel café’s, restaurantjes en boekwinkels gevestigd. De straten bruisen van het leven, met name door de studenten. We lunchen weer bij Madison’s en om half twee gaan we op weg naar het vliegveld. De vakantie zit er weer op.